مثنوي معنوي

هين مگو کاينک فلاني کشت کرد
در فلان سالي ملخ کشتش بخورد

چون دري مي کوفت او از سلوتي
عاقبت در يافت روزي خلوتي

ناشناسا تو سببها کرده اي
از در دوزخ بهشتم برده اي

در شکست پاي بخشد حق پري
هم ز قعر چاه بگشايد دري

گر تو خواهي باقي اين گفت و گو
اي اخي در دفتر چارم بجو

کان لله بوده اي در ما مضي
تا که کان الله پيش آمد جزا

مثنوي از تو هزاران شکر داشت
در دعا و شکر کفها بر فراشت

در لب و کفش خدا شکر تو ديد
فضل کرد و لطف فرمود و مزيد

تا که نورش کامل آمد در زمين
تاجران را رحمة للعالمين

دشمن اين حرف اين دم در نظر
شد ممثل سرنگون اندر سقر

اين حکايت گر نشد آنجا تمام
چارمين جلدست آرش در نظام

بود اندر باغ آن صاحب جمال
کز غمش اين در عنا بد هشت سال

چون بدان آسيب در جست آمدند
پيش پاشان مي نهد هر روز بند

هر کسي را هست اوميد بري
که گشادندش در آن روزي دري

باز در بستندش و آن درپرست
بر همان اوميد آتش پا شدست

چون درآمد خوش در آن باغ آن جوان
خود فرو شد پا به گنجش ناگهان

مر عسس را ساخته يزدان سبب
تا ز بيم او دود در باغ شب

بيند آن معشوقه را او با چراغ
طالب انگشتري در جوي باغ

ماتمي در جان او افتد از آن
صد چنين ادبارها دارد عوان

پس بد مطلق نباشد در جهان
بد به نسبت باشد اين را هم بدان

در زمانه هيچ زهر و قند نيست
که يکي را پا دگر را بند نيست

زيد اندر حق آن شيطان بود
در حق شخصي دگر سلطان بود

اين گله زان نعمتي کن کت زند
از در ما دور و مطرودت کند

در حقيقت هر عدو داروي تست
کيميا و نافع و دلجوي تست

که ازو اندر گريزي در خلا
استعانت جويي از لطف خدا