مثنوي معنوي

عزمها و قصدها در ماجرا
گاه گاهي راست مي آيد ترا

ديد پيغامبر يکي جوقي اسير
که همي بردند و ايشان در نفير

زهره نه با آن غضب که دم زنند
زانک در زنجير قهر ده منند

از بتان و از خدا در خواستيم
که بکن ما را اگر ناراستيم

کين تفکرمان هم از ادبار رست
که صواب او شود در دل درست

زانک بخت نيک او را در شکست
داد صد شادي پنهان زيردست

کو باشکسته نمي مانست هيچ
که نه غم بودش در آن نه پيچ پيچ

کارگاه و گنج حق در نيستيست
غره هستي چه داني نيست چيست

اين بمنگيدند در زير زبان
آن اسيران با هم اندر بحث آن

تا موکل نشنود بر ما جهد
خود سخن در گوش آن سلطان برد

گرچه نشنيد آن موکل آن سخن
رفت در گوشي که آن بد من لدن

نو نديدم تا کنم شادي بدان
اين همي ديدم در آن اقبالتان

بسته قهر خفي وانگه چه قهر
قند مي خورديد و در وي درج زهر

اي که تو بر خلق چيره گشته اي
در نبرد و غالبي آغشته اي

آن به قاصد منهزم کردستشان
تا ترا در حلقه مي آرد کشان

گفت پيغامبر که هستند از فنون
اهل جنت در خصومتها زبون

جمله در زنجير بيم و ابتلا
مي روند اين ره بغير اوليا

چون کند در کيسه دانگي دست مزد
آنگهان بي خواب گردد شب چو دزد

جهد کن تا مزد طاعت در رسد
بر مطيعان آنگهت آيد حسد

و آن دگر خود عاشق دايه بود
بي غرض در عشق يک رايه بود

آمديم اينجا که در صدر جهان
گر نبودي جذب آن عاشق نهان

ترک آن کرديم کو در جست و جوست
تاکه پيش از مرگ بيند روي دوست

هرچه کردند از بخور و از گلاب
نه بجنبيد و نه آمد در خطاب

مرغ و ماهي در پناه عدل تست
کيست آن گم گشته کش فضلت نجست

مشکلات هر ضعيفي از تو حل
پشه باشد در ضعيفي خود مثل