مثنوي معنوي

در زمان بشکست ز آواز آن طلسم
زر همي ريزيد هر سو قسم قسم

ريخت چند اين زر که ترسيد آن پسر
تا نگيرد زر ز پري راه در

اين زر ظاهر بخاطر آمدست
در دل هر کور دور زرپرست

کودکان اسفالها را بشکنند
نام زر بنهند و در دامن کنند

اندر آن بازي چو گويي نام زر
آن کند در خاطر کودک گذر

آن زري که دل ازو گردد غني
غالب آيد بر قمر در روشني

شمع بود آن مسجد و پروانه او
خويشتن در باخت آن پروانه خو

آه سوزانش سوي گردون شده
در دل صدر جهان مهر آمده

گفته با خود در سحرگه کاي احد
حال آن آواره ما چون بود

خاطر مجرم ز ما ترسان شود
ليک صد اوميد در ترسش بود

پاره دوزم پاره در موضع نهم
هر کسي را شربت اندر خور دهم

چون برست از عشق پر بر آسمان
چون نرويد در دل صدر جهان

موج مي زد در دلش عفو گنه
که ز هر دل تا دل آمد روزنه

در دل تو مهر حق چون شد دوتو
هست حق را بي گماني مهر تو

جذب آبست اين عطش در جان ما
ما از آن او و او هم آن ما

آسمان مرد و زمين زن در خرد
هرچه آن انداخت اين مي پرورد

بهر آن ميلست در ماده به نر
تا بود تکميل کار همدگر

شب چنين با روز اندر اعتناق
مختلف در صورت اما اتفاق

هست هفتاد و دو علت در بدن
از کششهاي عناصر بي رسن

جذبه اين اصلها و فرعها
هر دمي رنجي نهد در جسم ما

ميل تن در سبزه و آب روان
زان بود که اصل او آمد از آن

ميل جان اندر حيات و در حي است
زانک جان لامکان اصل وي است

ميل جان اندر ترقي و شرف
ميل تن در کسب و اسباب علف

کهربا عاشق به شکل بي نياز
کاه مي کوشد در آن راه دراز

دود آن عشق و غم آتش کده
رفته در مخدوم او مشفق شده