مثنوي معنوي

مرده است از خود شده زنده برب
زان بود اسرار حقش در دو لب

مردن تن در رياضت زندگيست
رنج اين تن روح را پايندگيست

چون شنيد اينها دوان شد تيز و تفت
بر در موسي کليم الله رفت

رو همي ماليد در خاک او ز بيم
که مرا فرياد رس زين اي کليم

من درون خشت ديدم اين قضا
که در آيينه عيان شد مر ترا

ليک در خواهم ز نيکوداوري
تا که ايمان آن زمان با خود بري

هم در آن دم حال بر خواجه بگشت
تا دلش شوريده و آوردند طشت

موسي آمد در مناجات آن سحر
کاي خدا ايمان ازو مستان مبر

رحمتي افشان بر ايشان هم کنون
در نهان خانه لدينا محضرون

ديد در قصري نبشته نام خويش
آن خود دانستش آن محبوب کيش

اندر آن باغ او چو آمد پيش پيش
ديد در وي جمله فرزندان خويش

خيمه در خيمه طناب اندر طناب
شکر آنک کرد بيدارم ز خواب

و آنک مردن پيش او شد فتح باب
سارعوا آيد مرورا در خطاب

گر ترا آيد ز جايي تهمتي
کرد مظلومت دعا در محنتي

نه جزاي آن زنا بود اين بلا
چوب کي ماند زنا را در خلا

چون سجودي يا رکوعي مرد کشت
شد در آن عالم سجود او بهشت

چون به امر تست اينجا اين صفات
پس در امر تست آنجا آن جزات

چون ز خشم آتش تو در دلها زدي
مايه نار جهنم آمدي

گر تو بي نوري کني حلمي بدست
آتشت زنده ست و در خاکسترست

نور آبي دان و هم در آب چفس
چونک داري آب از آتش مترس

سوي آن مرغابيان رو روز چند
تا ترا در آب حيواني کشند

آن يکي ياري پيمبر را بگفت
که منم در بيعها با غبن جفت

گفت در بيعي که ترسي از غرار
شرط کن سه روز خود را اختيار

بيضه مار ارچه ماند در شبه
بيضه گنجشک را دورست ره

برگها هم رنگ باشد در نظر
ميوه ها هر يک بود نوعي دگر