مثنوي معنوي

پيش پيغامبر در آمد با خمار
کودکي دو ماه زن را بر کنار

اين کيت آموخت اي طفل صغير
که زبانت گشت در طفلي جرير

گفت حق آموخت آنگه جبرئيل
در بيان با جبرئيلم من رسيل

پس حنوط آن دم ز جنت در رسيد
تا دماغ طفل و مادر بو کشيد

در فتاد از موزه يک مار سياه
زان عنايت شد عقابش نيکخواه

موزه بربودي و من درهم شدم
تو غمم بردي و من در غم شدم

گرچه هر غيبي خدا ما را نمود
دل در آن لحظه به خود مشغول بود

گفت دور از تو که غفلت در تو رست
ديدنم آن غيب را هم عکس تست

مار در موزه ببينم بر هوا
نيست از من عکس تست اي مصطفي

عبرتست آن قصه اي جان مر ترا
تا که راضي باشي در حکم خدا

آن عقابش را عقابي دان که او
در ربود آن موزه را زان نيک خو

تا بود کز بانگ حيوانات و دد
عبرتي حاصل کنم در دين خود

چون زبانهاي بني آدم همه
در پي آبست و نان و دمدمه

گفت موسي رو گذر کن زين هوس
کين خطر دارد بسي در پيش و پس

گفت يزدان تو بده بايست او
برگشا در اختيار آن دست او

تيغ در دستش نه از عجزش بکن
تا که غازي گردد او يا راه زن

باز کافر خورد شربت از صديد
هم ز قوتش زهر شد در وي پديد

در جهان اين مدح و شاباش و زهي
ز اختيارست و حفاظ آگهي

جمله رندان چونک در زندان بوند
متقي و زاهد و حق خوان شوند

در ربود آن را خروسي چون گرو
گفت سگ کردي تو بر ما ظلم رو

اصل ما را حق پي بانگ نماز
داد هديه آدمي را در جهاز

گر بناهنگام سهوي مان رود
در اذان آن مقتل ما مي شود

پيش شاهان در سياست گستري
مي دهي تو مال و سر را مي خري

ليک فردا خواهد او مردن يقين
گاو خواهد کشت وارث در حنين

پاره هاي نان و لالنگ و طعام
در ميان کوي يابد خاص و عام