مثنوي معنوي

بود سنقر سخت مولع در نماز
گفت اي مير من اي بنده نواز

صبر کن نک آمدم اي روشني
نيستم غافل که در گوش مني

گفت آنک بسته استت از برون
بسته است او هم مرا در اندرون

قفل زفتست و گشاينده خدا
دست در تسليم زن واندر رضا

گر بگويي تا ندانم من کيم
بر نخواهم تاخت در کشتي و يم

هيچ بازرگانيي نايد ز تو
زانک در غيبست سر اين دو رو

تاجر ترسنده طبع شيشه جان
در طلب نه سود دارد نه زيان

خوف حرمان ازل در کسب لوت
چون نکردت سست اندر جست و جوت

پس چرا در کار دين اي بدگمان
دامنت مي گيرد اين خوف زيان

يا نديدي کاهل اين بازار ما
در چه سودند انبيا و اوليا

هم کرامتشان هم ايشان در حرم
نامشان را نشنوند ابدال هم

چون کريمي گويدت آتش در آ
اندر آ زود و مگو سوزد مرا

چرکن و آلوده گفت اي خادمه
اندر افکن در تنورش يک دمه

مر کلوخ کعبه را چون قبله کرد
خاک مردان باش اي جان در نبرد

چون فکندي زود آن از گفت وي
گيرم او بردست در اسرار پي

ميزري چه بود اگر او گويدم
در رو اندر عين آتش بي ندم

سر در اندازم نه اين دستارخوان
ز اعتماد هر کريم رازدان

کش کشانش آوريدند آن طرف
او فغان برداشت در تشنيع و تف

تو ز طفلي چون سببها ديده اي
در سبب از جهل بر چفسيده اي

دست و پايش ماند از رفتن به راه
زلزله افکند در جانش اله

او همي شد بي سر و بي پاي مست
پاي مي نشناخت در رفتن ز دست

تا بداني که همانم در وجود
گرچه از شبديز من صبحي گشود

کي توان با شيعه گفتن از عمر
کي توان بربط زدن در پيش کر

ليک گر در ده به گوشه يک کسست
هاي هويي که برآوردم بسست

جزو او بي او براي او بگفت
جزو جزوت گفت دارد در نهفت