مثنوي معنوي

آن سبا ماند به شهر بس کلان
در فسانه بشنوي از کودکان

کودکان افسانه ها مي آورند
درج در افسانه شان بس سر و پند

با چنين گبزي و هفت اندام زفت
از شکاف در برون جستند و رفت

راه مرگ خلق ناپيدا رهيست
در نظر نايد که آن بي جا رهيست

نک پياپي کاروانها مقتفي
زين شکاف در که هست آن مختفي

بر در ار جويي نيابي آن شکاف
سخت ناپيدا و زو چندين زفاف

از پي اين عاقلان ذو فنون
گفت ايزد در نبي لا يعلمون

داند او خاصيت هر جوهري
در بيان جوهر خود چون خري

جان جمله علمها اينست اين
که بداني من کيم در يوم دين

آن نثار ميوه ره را مي گرفت
از پري ميوه ره رو در شگفت

سله بر سر در درختستانشان
پر شدي ناخواست از ميوه فشان

مرد گلخن تاب از پري زر
بسته بودي در ميان زرين کمر

سگ کليچه کوفتي در زير پا
تخمه بودي گرگ صحرا از نوا

نعمت از وي جملگي علت شود
طعمه در بيمار کي قوت شود

هر که اوشد آشنا و يار تو
شد حقير و خوار در ديدار تو

اين هم از تاثير آن بيماريست
زهر او در جمله جفتان ساريست

بس غدايي که ز وي دل زنده شد
چون بيامد در تن تو گنده شد

چون شما بسته همين خواب و خوريد
همچو ما باشيد در ده مي چريد

چون شما در دام اين آب و گليد
کي شما صياد سيمرغ دليد

دعوي ما را شنيديت و شما
مي نبينيد اين گهر در دست ما

آفتابي در سخن آمد که خيز
که بر آمد روز بر جه کم ستيز

کوري خود را مکن زين گفت فاش
خامش و در انتظار فضل باش

در ميان روز گفتن روز کو
خويش رسوا کردنست اي روزجو

از سر که بانگ زد خرگوش زال
سوي پيلان در شب غره هلال

اي دريغا که دوا در رنجتان
گشت زهر قهر جان آهنجتان