مثنوي معنوي

تا کنون از بهر يک گاو اين لعين
مي زند فرزند او را در زمين

پس همينجا دست و پايت در گزند
بر ضمير تو گواهي مي دهند

خاصه در هنگام خشم و گفت و گو
مي کند ظاهر سرت را مو بمو

اي بده دست آمده در ظلم و کين
گوهرت پيداست حاجت نيست اين

نيست حاجت شهره گشتن در گزند
بر ضمير آتشينت واقف اند

سنگ مي ندهد به استغفار در
اين بود انصاف نفس اي جان حر

نک سرش با کارد در زير زمين
باز کاويد اين زمين را همچنين

همچنان کردند چون بشکافتند
در زمين آن کارد و سر را يافتند

ولوله در خلق افتاد آن زمان
هر يکي زنار ببريد از ميان

خون نخسپد درفتد در هر دلي
ميل جست و جوي و کشف مشکلي

سنگ با تو در سخن آمد شهير
کز براي غزو طالوتم بگير

دوش چيزي خورده ام ور نه تمام
دادمي در دست فهم تو زمام

جمله قرآن هست در قطع سبب
عز درويش و هلاک بولهب

دم گاو کشته بر مقتول زن
تا شود زنده همان دم در کفن

زانک نفع نان در آن نان داد اوست
بدهدت آن نفع بي توسيط پوست

عقل گاهي غالب آيد در شکار
برسگ نفست که باشد شيخ يار

صد زبان و هر زبانش صد لغت
زرق و دستانش نيايد در صفت

نفس را تسبيح و مصحف در يمين
خنجر و شمشير اندر آستين

سوي حوضت آورد بهر وضو
واندر اندازد ترا در قعر او

کو مبدل گشت و جنس تن نماند
هر که را حق در مقام دل نشاند

هر خسي دعوي داودي کند
هر که بي تمييز کف در وي زند

رسته و بر بسته پيش او يکيست
گر يقين دعوي کند او در شکيست

يک دو ميدان در پي عيسي براند
پس بجد جد عيسي را بخواند

با چنين برهان که باشد در جهان
که نباشد مر ترا از بندگان

گفت عيسي که به ذات پاک حق
مبدع تن خالق جان در سبق