مثنوي معنوي

اعتمادش بود بر خواب درست
در چه و زندان جز آن را مي نجست

چون در افکندند يوسف را به چاه
بانگ آمد سمع او را از اله

که تو روزي شه شوي اي پهلوان
تا بمالي اين جفا در رويشان

قايل اين بانگ نايد در نظر
ليک دل بشناخت قايل را ز اثر

قوتي و راحتي و مسندي
در ميان جان فتادش زان ندا

همچنانک ذوق آن بانگ الست
در دل هر مؤمني تا حشر هست

تا نباشد در بلاشان اعتراض
نه ز امر و نهي حقشان انقباض

هر که خوابي ديد از روز الست
مست باشد در ره طاعات مست

در الست آنکو چنين خوابي نديد
اندرين دنيا نشد بنده و مريد

پاي پيش و پاي پس در راه دين
مي نهد با صد تردد بي يقين

غلغلي در شهر افتاده ازين
آن مسلمان مي نهد رو بر زمين

گفت اي داود بودم هفت سال
روز و شب اندر دعا و در سؤال

کشتم آن را تا دهم در شکر آن
که دعاي من شنود آن غيب دان

سجده کرد و گفت کاي داناي سوز
در دل داود انداز آن فروز

در دلش نه آنچ تو اندر دلم
اندر افکندي براز اي مفضلم

اين بگفت و گريه در شد هاي هاي
تا دل داود بيرون شد ز جاي

تا روم من سوي خلوت در نماز
پرسم اين احوال از داناي راز

خوي دارم در نماز اين التفات
معني قرة عيني في الصلوة

نامه و باران و نور از روزنم
مي فتد در خانه ام از معدنم

تيشه هر بيشه اي کم زن بيا
تيشه زن در کندن روزن هلا

پس گريبانش کشيد از پس يکي
که ندارم در يکيي اش شکي

در فرو بست و برفت آنگه شتاب
سوي محراب و دعاي مستجاب

گفت چون بختت نبود اي بخت کور
ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

روي در داود کردند آن فريق
کاي نبي مجتبي بر ما شفيق

در فلان صحرا درختي هست زفت
شاخهااش انبه و بسيار و چفت