مثنوي معنوي

او پليدي را نبيند در عبور
هيچ مؤمن را مبادا چشم کور

ظاهر کافر ملوث نيست زين
آن نجاست هست در اخلاق و دين

تو بنادر آمدي در جان و دل
اي دل و جان از قدوم تو خجل

خود خيالش را کجا يابد حسود
در وثاق موش طوطي کي غنود

در حقيقت مادح ماهست او
گرچه جهل او بعکسش کرد رو

وقت ذبح الله اکبر مي کني
همچنين در ذبح نفس کشتني

گشت کشته تن ز شهوتها و آز
شد به بسم الله بسمل در نماز

گوهر ديده کجا فرسوده اي
پنج حس را در کجا پالوده اي

قوت استادن از خجلت نماند
در رکوع از شرم تسبيحي بخواند

سر بر آرد او دگر ره شرمسار
اندر افتد باز در رو همچو مار

رو بدست راست آرد در سلام
سوي جان انبيا و آن کرام

يعني اي شاهان شفاعت کين لئيم
سخت در گل ماندش پاي و گليم

رو بگرداند به سوي دست چپ
در تبار و خويش گويندش که خپ

در نماز اين خوش اشارتها ببين
تا بداني کين بخواهد شد يقين

دستها در نوحه بر سر مي زدند
کافر و ملحد همه مخلص شدند

سر برهنه در سجود آنها که هيچ
رويشان قبله نديد از پيچ پيچ

گفته که بي فايده ست اين بندگي
آن زمان ديده در آن صد زندگي

زاهد و فاسق شد آن دم متقي
همچو در هنگام جان کندن شقي

يادتان نايد که روزي در خطر
دستتان بگرفت يزدان از قدر

اولش پوشيده باشد و آخر آن
عاقل و جاهل ببيند در عيان

آنچنانک ناگهان شيري رسيد
مرد را بربود و در بيشه کشيد

او چه انديشد در آن بردن ببين
تو همان انديش اي استاد دين

مي کشد شير قضا در بيشه ها
جان ما مشغول کار و پيشه ها

خوش سلامتشان به ساحل با زبر
اي رسيده دست تو در بحر و بر

اي کريم و اي رحيم سرمدي
در گذار از بدسگالان اين بدي