مثنوي معنوي

مر علي را در مثالي شير خواند
شير مثل او نباشد گرچه راند

آنک در فتوي امام خلق بود
گوي تقوي از فرشته مي ربود

در سفر معظم مرادش آن بدي
که دمي بر بنده خاصي زدي

او بگفتي يا رب اي داناي راز
تو گشودي در دلم راه نياز

درميان بحر اگر بنشسته ام
طمع در آب سبو هم بسته ام

همچو داودم نود نعجه مراست
طمع در نعجه حريفم هم بخاست

حرص مردان از ره پيشي بود
در مخنث حرص سوي پس رود

موسيا تو قوم خود را هشته اي
در پي نيکوپيي سرگشته اي

سال و مه رفتم سفر از عشق ماه
بي خبر از راه حيران در اله

سير جان بي چون بود در دور و دير
جسم ما از جان بياموزيد سير

سير جسمانه رها کرد او کنون
مي رود بي چون نهان در شکل چون

گفت روزي مي شدم مشتاق وار
تا ببينم در بشر انوار يار

تا ببينم قلزمي در قطره اي
آفتابي درج اندر ذره اي

باز با هوش آمدم برخاستم
در روش گويي نه سر نه پاستم

بيخ هر يک رفته در قعر زمين
زيرتر از گاو و ماهي بد يقين

باز چون من بنگرم در منکران
که همي گيرند زين بستان کران

در هزيمت زين درخت و زين ثمار
اين خلايق صد هزار اندر هزار

بعد از آن ديدم درختان در نماز
صف کشيده چون جماعت کرده ساز

يک درخت از پيش مانند امام
ديگران اندر پس او در قيام

بعد ديري گشت آنها هفت مرد
جمله در قعده پي يزدان فرد

بر دلي کو در تحير با خداست
کي شود پوشيده راز چپ و راست

خويشتن در خاک کلي محو کرد
تا نماندش رنگ و بو و سرخ و زرد

هم در آن ساعت ز ساعت رست جان
زانک ساعت پير گرداند جوان

در زمان آخرجيان چست خوش
گوشه افسار او گيرند و کش

اي امام چشم روشن در صلا
چشم روشن بايد ايدر پيشوا