مثنوي معنوي

جهد بنمايد ازين سو بهر پند
چون نشد گويد خدايا در مبند

صبر کرد و بود چندي در حرج
کشف شد کالصبر مفتاح الفرج

جمله را با همدگر در مي فکند
ز آهن پولاد آن شاه بلند

چونک لقمان تن بزد هم در زمان
شد تمام از صنعت داود آن

پس زره سازيد و در پوشيد او
پيش لقمان کريم صبرخو

مرد مهمان صبرکرد و ناگهان
کشف گشتش حال مشکل در زمان

اصبعت در سير پيدا مي کند
که نظر بر حرف داري مستند

من ز حق در خواستم کاي مستعان
بر قرائت من حريصم همچو جان

من در آن دم وا دهم چشم ترا
تا فرو خواني معظم جوهرا

باز بخشد بينشم آن شاه فرد
در زمان همچون چراغ شب نورد

بشنو اکنون قصه آن ره روان
که ندارند اعتراضي در جهان

در قضا ذوقي همي بينند خاص
کفرشان آيد طلب کردن خلاص

سالکان راه هم بر گام او
ماندگان از راه هم در دام او

هيچ دنداني نخندد در جهان
بي رضا و امر آن فرمان روان

گفت اي شه راست گفتي همچنين
در فر و سيماي تو پيداست اين

گفت اين باري يقين شد پيش عام
که جهان در امر يزدانست رام

هيچ برگي در نيفتد از درخت
بي قضا و حکم آن سلطان بخت

در زمينها و آسمانها ذره اي
پر نجنباند نگردد پره اي

کي شمرد برگ درختان را تمام
بي نهايت کي شود در نطق رام

ترک کفرش هم براي حق بود
نه ز بيم آنک در آتش رود

مرگ او و مرگ فرزندان او
بهر حق پيشش چو حلوا در گلو

در زمين مي شد چو مه بر آسمان
شب روان راگشته زو روشن روان

در مقامي مسکني کم ساختي
کم دو روز اندر دهي انداختي

روز اندر سير بد شب در نماز
چشم اندر شاه باز او همچو باز

قطع و وصل او نيايد در مقال
چيز ناقص گفته شد بهر مثال