مثنوي معنوي

گرچه پيدا نيست آن در مکمنست
بتر از زندان و بند آهنست

در زمان آمد سواري بس گزين
بانگ بر زد بر عوان کاي سگ ببين

اي بسا ماهي در آب دوردست
گشته از حرص گلو ماخوذ شست

اي بسا مستور در پرده بده
شومي فرج و گلو رسوا شده

بلک در هاروت و ماروت آن شراب
از عروج چرخشان شد سد باب

با يزيد از بهر اين کرد احتراز
ديد در خود کاهلي اندر نماز

چون بريده شد براي حلق دست
مرد زاهد را در شکوي ببست

در عريش او را يکي زاير بيافت
کو بهر دو دست مي زنبيل بافت

گفت او را اي عدو جان خويش
در عريشم آمده سر کرده پيش

که مگر سالوس بود او در طريق
که خدا رسواش کرد اندر فريق

که ببرم دست و پاتان از خلاف
پس در آويزم ندارمتان معاف

او همي پنداشت کايشان در همان
وهم و تخويفند و وسواس و گمان

گر ببيني خواب در خود را دو نيم
تن درستي چون بخيزي ني سقيم

روز در خوابي مگو کين خواب نيست
سايه فرعست اصل جز مهتاب نيست

خواب و بيداريت آن دان اي عضد
که ببيند خفته کو در خواب شد

بي لباس اين خوب را اندر کنار
خوش در آريم اي عدو نابکار

تا چهل سالش بجذب جزوها
حق حريصش کرده باشد در نما

آن زماني که در آيي تو ز خواب
هوش و حس رفته را خواند شتاب

هين عزيرا در نگر اندر خرت
که بپوسيدست و ريزيده برت

چشم بگشا حشر را پيدا ببين
تا نماند شبهه ات در يوم دين

تو نمي گريي نمي زاري چرا
يا که رحمت نيست در دل اي کيا

چون ترا رحمي نباشد در درون
پس چه اوميدست مان از تو کنون

ما باوميد تويم اين پيش وا
که بنگذاري توما را در فنا

آنک بي وزرست شيخست اي جوان
در قبول حق چواندر کف کمان

اين سگان را هم در آن انديشه دار
که نباشند از خلايق سنگسار