مثنوي معنوي

آن سوم و آن چارم و پنجم چنين
در پي ما غم نمايند و حنين

متفق گشتند در عهد وثيق
که نگرداند سخن را يک رفيق

راي آن کودک بچربيد از همه
عقل او در پيش مي رفت از رمه

آن تفاوت هست در عقل بشر
که ميان شاهدان اندر صور

او در آمد گفت استا را سلام
خير باشد رنگ رويت زردفام

همچنين تا وهم او قوت گرفت
ماند اندر حال خود بس در شگفت

عقل جزوي آفتش وهمست و ظن
زانک در ظلمات شد او را وطن

آمد و در را بتندي وا گشاد
کودکان اندر پي آن اوستاد

تو درون خانه از بغض و نفاق
مي نبيني حال من در احتراق

گفتش اي غر تو هنوزي در لجاج
مي نبيني اين تغير و ارتجاج

گفت رو مه تو رهي مه آينت
دايما در بغض و کيني و عنت

پس برون جستند سوي خانه ها
همچو مرغان در هواي دانه ها

هم عرق کرده ز بسياري لحاف
سر ببسته رو کشيده در سجاف

من بدم غافل بشغل قال و قيل
بود در باطن چنين رنجي ثقيل

او همان دست آورد در گير و دار
بر گمان آنک هست او بر قرار

خود ببيند دست رفته در ضرر
خون ازو بسيار رفته بي خبر

دست و پا در خواب بيني و ايتلاف
آن حقيقت دان مدانش از گزاف

هر کسي را بهر کاري ساختند
ميل آن را در دلش انداختند

گفت جاروبي ندارم در دکان
گفت بس بس اين مضاحک رابمان

پس بگويي خواجه جاروبي بيار
تا بجويم زر خود را در غبار

گفت آن درويش يا رب با تو من
عهد کردم زين نچينم در زمن

مدتي بر نذر خود بودش وفا
تا در آمد امتحانات قضا

در حديث ديگر اين دل دان چنان
کآب جوشان ز آتش اندر قازغان

نيست خود ازمرغ پران اين عجب
که نبيند دام و افتد در عطب

بيني اندر دلق مهتر زاده اي
سر برهنه در بلا افتاده اي