مثنوي معنوي

در کف هر کس اگر شمعي بدي
اختلاف از گفتشان بيرون شدي

ما چو کشتيها بهم بر مي زنيم
تيره چشميم و در آب روشنيم

آدم و حوا کجا بد آن زمان
که خدا افکند اين زه در کمان

ور بگويد در مثال صورتي
بر همان صورت بچفسي اي فتي

آنچنان کز نيست در هست آمدي
هين بگو چون آمدي مست آمدي

نه نگويم زانک خامي تو هنوز
در بهاري تو نديدستي تموز

سخت گيرد خامها مر شاخ را
زانک در خامي نشايد کاخ را

دم مزن تا بشنوي زان آفتاب
آنچ نامد درکتاب و در خطاب

دم مزن تا دم زند بهر تو روح
آشنا بگذار در کشتي نوح

هي بيا در کشتي بابا نشين
تا نگردي غرق طوفان اي مهين

خوش نيامد گفت تو هرگز مرا
من بري ام از تو در هر دو سرا

اين دم سرد تو در گوشم نرفت
خاصه اکنون که شدم دانا و زفت

نه پدر از نصح کنعان سير شد
نه دمي در گوش آن ادبير شد

چونک دندان تو کرمش در فتاد
نيست دندان بر کنش اي اوستاد

تو نگنجي در کنار فکرتي
ني به معلولي قرين چون علتي

پيش ازين طوفان و بعد اين مرا
تو مخاطب بوده اي در ماجرا

من چنان اطلال خواهم در خطاب
کز صدا چون کوه واگويد جواب

آن که پست مثال سنگ لاخ
موش را شايد نه ما را در مناخ

عاشق صنع توم در شکر و صبر
عاشق مصنوع کي باشم چو گبر

پس قضا را خواجه از مقضي بدان
تا شکالت دفع گردد در زمان

راضيم در کفر زان رو که قضاست
نه ازين رو که نزاع و خبث ماست

بر قفاي تو زدم آمد طراق
يک سؤالي دارم اينجا در وفاق

زانک چون مغزش در آگند و رسيد
پوستها شد بس رقيق و واکفيد

در چنين مستي مراعات ادب
خود نباشد ور بود باشد عجب

پيش سلطان خوش نشسته در قبول
زشت باشد جستن نامه و رسول