مثنوي معنوي

در هوا مي کرد خود بالاي برج
که هزيمت مي شد از وي روم و گرج

چشم باز و گوش باز و اين ذکا
خيره ام در چشم بندي خدا

هر که کاملتر بود او در هنر
او بمعني پس بصورت پيشتر

گرچه ميوه آخر آيد در وجود
اولست او زانک او مقصود بود

موضع معروف کي بنهند گنج
زين قبل آمد فرج در زير رنج

هم از آن سو جو که وقت درد تو
مي شوي در ذکر يا ربي دوتو

وانک در عقل و گمان هستش حجاب
گاه پوشيدست و گه بدريده جيب

ما چه خود را در سخن آغشته ايم
کز حکايت ما حکايت گشته ايم

من عدم و افسانه گردم در حنين
تا تقلب يابم اندر ساجدين

دو جوان بودند ساحر مشتهر
سحر ايشان در دل مه مستمر

شير دوشيده ز مه فاش آشکار
در سفرها رفته بر خمي سوار

صد هزاران همچنين در جادوي
بوده منشي و نبوده چون روي

آن دو ساحر را چو اين پيغام داد
ترس و مهري در دل هر دو فتاد

نيست با ايشان سلاح و لشکري
جز عصا و در عصا شور و شري

گفتشان در خواب کاي اولاد من
نيست ممکن ظاهر اين را دم زدن

منبر و محراب سازم بهر تو
در محبت قهر من شد قهر تو

هست قرآن مر تو را همچون عصا
کفرها را در کشد چون اژدها

تو اگر در زير خاکي خفته اي
چون عصايش دان تو آنچ گفته اي

چون بيامد ديد در خرمابنان
خفته اي که بود بيدار جهان

بهر نازش بسته او دو چشم سر
عرش و فرشش جمله در زير نظر

گر تو اهل دل نه اي بيدار باش
طالب دل باش و در پيکار باش

اندکي چون پيشتر کردند ساز
اندر آمد آن عصا در اهتزاز

پس فرستادند مردي در زمان
سوي موسي از براي عذر آن

عفو کرد و در زمان نيکو شدند
پيش موسي بر زمين سر مي زدند

گر نظر در شيشه داري گم شوي
زانک از شيشه ست اعداد دوي