مثنوي معنوي

آن شکم خصم سبال او شده
دست پنهان در دعا اندر زده

چون شکم خود را به حضرت در سپرد
گربه آمد پوست آن دنبه ببرد

گربه آمد ناگهانش در ربود
بس دويديم و نکرد آن جهد سود

مال مار آمد که در وي زهرهاست
و آن قبول و سجده خلق اژدهاست

گفت يزدان مر نبي را در مساق
يک نشاني سهل تر ز اهل نفاق

گر منافق زفت باشد نغز و هول
وا شناسي مر ورا در لحن و قول

خواستم گفتن در آن تحقيقها
تا کنون وا ماند از تعويقها

يک کمين و امتحان در راه بود
صرصرش چون کاه که را مي ربود

چشم او تاريک گردد در زمان
بر جهد سرمست زين که تا بدان

باز اين مستي شهوت در جهان
پيش مستي ملک دان مستهان

که به بوي دل در آن مي بسته اند
خم باده اين جهان بشکسته اند

جز مگر آنها که نوميدند و دور
همچو کفاري نهفته در قبور

هين مدو گستاخ در دشت بلا
هين مران کورانه اندر کربلا

پا برهنه چون رود در خارزار
جز بوقفه و فکرت و پرهيزگار

جهد بي توفيق خود کس را مباد
در جهان والله اعلم بالسداد

از منجم بود در حکمش هزار
وز معبر نيز و ساحر بي شمار

گر فتادندي به ره در پيش او
بهر آن ياسه بخفتندي برو

ياسه اين بد که نبيند هيچ اسير
در گه و بيگه لقاي آن امير

بانگ چاووشان چو در ره بشنود
تا ببيند رو به ديواري کند

مصريان را جمع آريد اين طرف
تا در آيد آنک مي بايد بکف

گر گدايان طامع اند و زشت خو
در شکم خواران تو صاحب دل بجو

بعد از آن گفت از براي جانتان
جمله در ميدان بخسپيد امشبان

گفت اي عمران برين در خسپ تو
هين مرو سوي زن و صحبت مجو

در زمان از سوي ميدان نعره ها
مي رسيد از خلق و پر مي شد هوا

که زن عمران به عمران در خزيد
تا که شد استاره موسي پديد