مثنوي معنوي

دعوت ايشان صفير مرغ دان
که کند صياد در مکمن نهان

هست بي حزمي پشيماني يقين
بشنو اين افسانه را در شرح اين

خيل و فرزندان و قومت را بيار
در ده ما باش سه ماه و چهار

حقها بر وي تو ثابت کرده اي
رنجها در کار او بس برده اي

آن بز کوهي دود که دام کو
چون بتازد دامش افتد در گلو

تا بظاهر بيني آن مستان کور
چون فرو رفتند در چاه غرور

لرز لرزان و بترس و احتياط
مي نهد پا تا نيفتد در خباط

اي ز دودي جسته در ناري شده
لقمه جسته لقمه ماري شده

شکر آن نگزاردند آن بد رگان
در وفا بودند کمتر از سگان

پاسبان و حارس در مي شود
گرچه بر وي جور و سختي مي رود

هم بر آن در باشدش باش و قرار
کفر دارد کرد غيري اختيار

از در دل و اهل دل آب حيات
چند نوشيدي و وا شد چشمهات

بس غذاي سکر و وجد و بي خودي
از در اهل دلان بر جان زدي

باز اين در را رها کردي ز حرص
گرد هر دکان همي گردي ز حرص

بر در آن منعمان چرب ديگ
مي دوي بهر ثريد مردريگ

صومعه عيسيست خوان اهل دل
هان و هان اي مبتلا اين در مهل

بر در آن صومعه عيسي صباح
تا بدم اوشان رهاند از جناح

زودشان در ياب و استغفار کن
همچو ابري گريه هاي زار کن

هم بر آن در گرد کم از سگ مباش
با سگ کهف ار شدستي خواجه تاش

آن در اول که خوردي استخوان
سخت گير و حق گزار آن را ممان

بر همان در همچو حلقه بسته باش
پاسبان و چابک و برجسته باش

صورتي کردت درون جسم او
داد در حملش ورا آرام و خو

ياد کن لطفي که کردم آن صبوح
با شما از حفظ در کشتي نوح

اين گمان بد بر آنجا بر که تو
مي شوي در پيش همچون خود دوتو

يار نيکت رفت بر چرخ برين
يار فسقت رفت در قعر زمين