مثنوي معنوي

يا بگويد صوفيي ديدي تو دوش
در ميان خواب سجاده بدوش

تشنه اي را چون بگويي تو شتاب
در قدح آبست بستان زود آب

در دل هر امتي کز حق مزه ست
روي و آواز پيمبر معجزه ست

چون پيمبر از برون بانگي زند
جان امت در درون سجده کند

مادر يحيي به مريم در نهفت
پيشتر از وضع حمل خويش گفت

اين جنين مر آن جنين را سجده کرد
کز سجودش در تنم افتاد درد

مادر يحيي کجا ديدش که تا
گويد او را اين سخن در ماجرا

پيش مريم حاضر آيد در نظر
مادر يحيي که دورست از بصر

در ميان شير و گاو آن دمنه چون
شد رسول و خواند بر هر دو فسون

گفت در شطرنج کين خانه رخست
گفت خانه از کجاش آمد بدست

گفت اينک راست پذرفتم بجان
کژ نمايد راست در پيش کژان

گر بگويي احولي را مه يکيست
گويدت اين دوست و در وحدت شکيست

مي ستودندش بتسخر کاي بزرگ
در فلان اقليم بس هول و سترگ

در فلان بيشه درختي هست سبز
بس بلند و پهن و هر شاخيش گبز

قاصد شه بسته در جستن کمر
مي شنيد از هر کسي نوعي خبر

که درختي هست نادر در جهات
ميوه او مايه آب حيات

شيخ خنديد و بگفتش اي سليم
اين درخت علم باشد در عليم

آن يکي شخصي ترا باشد پدر
در حق شخصي دگر باشد پسر

در تنازع آن نفر جنگي شدند
که ز سر نامها غافل بدند

پس شما خاموش باشيد انصتوا
تا زبانتان من شوم در گفت و گو

گر سخنتان مي نمايد يک نمط
در اثر مايه نزاعست و سخط

ور بود يخ بسته دوشاب اي پسر
چون خوري گرمي فزايد در جگر

در زمان عدلش آهو با پلنگ
انس بگرفت و برون آمد ز جنگ

کينه هاي کهنه شان از مصطفي
محو شد در نور اسلام و صفا

وز دم المؤمنون اخوه بپند
در شکستند و تن واحد شدند