مثنوي معنوي

ديد شيشه در کف آن پير پر
گفت شيخا مر ترا هم هست غر

تو نمي گفتي که در جام شراب
ديو مي ميزد شتابان نا شتاب

در ضرورت هست هر مردار پاک
بر سر منکر ز لعنت باد خاک

در همه خمخانه ها او مي نديد
گشته بد پر از عسل خم نبيد

گفت اي رندان چه حالست اين چه کار
هيچ خمي در نمي بينم عقار

در خرابات آمدي شيخ اجل
جمله ميها از قدومت شد عسل

هر کجا يابي نمازي مي کني
مي دود در خانه ناپاک و دني

اين توقف چيست حيراني چرا
پا بنه مردانه اندر جو در آ

با مخالف او مدارايي کند
در دل او خويش را جايي کند

مار شهوت را بکش در ابتلا
ورنه اينک گشت مارت اژدها

گفت يا رب مر غلامت را خسان
متهم کردند فرمان در رسان

چون بدرد آمد دل درويش از آن
سر برون کردند هر سو در زمان

صد هزاران ماهي از درياي ژرف
در دهان هر يکي دري شگرف

حاش لله بل ز تعظيم شهان
که نبودم در فقيران بدگمان

گر يکي خلطي فزون شد از عرض
در تن مردم پديد آيد مرض

چون حدث کردي تو ناگه در نماز
گويدت سوي طهارت رو بتاز

از خضر درويش هم ميراث داشت
در جواب شيخ همت بر گماشت

آن يکي در پاک بازي جان بداد
وين يکي جان کند تا يک نان بداد

اين وسط در با نهايت مي رود
که مر آن را اول و آخر بود

چشم تو بيدار و دل خفته بخواب
چشم من خفته دلم در فتح باب

تو ز ضعف خود مکن در من نگاه
بر تو شب بر من همان شب چاشتگاه

پاي تو در گل مرا گل گشته گل
مر ترا ماتم مرا سور و دهل

چونک در تو مي شود لقمه گهر
تن مزن چندانک بتواني بخور

چونک در معده شود پاکت پليد
قفل نه بر خلق و پنهان کن کليد

هر که در وي لقمه شد نور جلال
هر چه خواهد تا خورد او را حلال