مثنوي معنوي

اين نگر که مبتلا شد جان او
در چهي افتاد تا شد پند تو

دو کس از اعيان آن ده يافتند
در هلاک آن يکي بشتافتند

در چه مرگم چرا مي افکنيد
از چه آخر تشنه خون منيد

چيست حکمت چه غرض در کشتنم
چون چنين درويشم و عريان تنم

پس کرمهاي الهي بين که ما
آمديم آخر زمان در انتها

يا منافق وار عذر آري که من
مانده ام در نفقه فرزند و زن

من نخواهم در دو عالم بنگريست
تا نبينم اين دو مجلس آن کيست

بي تماشاي صفتهاي خدا
گر خورم نان در گلو ماند مرا

گفت پيري مر طبيبي را که من
در زحيرم از دماغ خويشتن

جز مگر پيري که از حقست مست
در درون او حيات طيبه ست

از برون پيرست و در باطن صبي
خود چه چيزست آن ولي و آن نبي

بر تو مي خندد مبين او را چنان
صد قيامت در درونستش نهان

بر در اين خانه گستاخي ز چيست
گر همي دانند کاندر خانه کيست

ابلهان تعظيم مسجد مي کنند
در جفاي اهل دل جد مي کنند

در تو هست اخلاق آن پيشينيان
چون نمي ترسي که تو باشي همان

آن نشانيها همه چون در تو هست
چون تو زيشاني کجا خواهي برست

کودکي در پيش تابوت پدر
زار مي ناليد و بر مي کوفت سر

کاي پدر آخر کجاات مي برند
تا ترا در زير خاکي آورند

مي برندت خانه اي تنگ و زحير
ني درو قالي و نه در وي حصير

ني چراغي در شب و نه روز نان
نه درو بوي طعام و نه نشان

چشم تو که بوسه گاه خلق بود
چون شود در خانه کور و کبود

نه در آن دل تافت نور آفتاب
نه گشاد عرصه و نه فتح باب

يونست در بطن ماهي پخته شد
مخلصش را نيست از تسبيح بد

گر مسبح باشد از ماهي رهيد
ورنه در وي هضم گشت و ناپديد

تيراندازي بحکم او را بديد
پس ز خوف او کمان را در کشيد