مثنوي معنوي

زين خرد جاهل همي بايد شدن
دست در ديوانگي بايد زدن

آن يکي مي گفت خواهم عاقلي
مشورت آرم بدو در مشکلي

بر نيي گشته سواره نک فلان
مي دواند در ميان کودکان

پيش آن چشمي که باز و رهبرست
هر گليمي را کليمي در برست

چون بدزدد دزد بينايي ز کور
هيچ يابد دزد را او در عبور

يک سگي در کوي بر کور گدا
حمله مي آورد چون شير وغا

سگ کند آهنگ درويشان بخشم
در کشد مه خاک درويشان بچشم

کور عاجز شد ز بانگ و بيم سگ
اندر آمد کور در تعظيم سگ

گور مي گيرند يارانت به دشت
کور مي گيري تو در کوچه بگشت

گور مي جويند يارانت بصيد
کور مي جويي تو در کوچه بکيد

علم چون آموخت سگ رست از ضلال
مي کند در بيشه ها صيد حلال

گفت رو زين حلقه کين در باز نيست
باز گرد امروز روز راز نيست

گر مکان را ره بدي در لامکان
همچو شيخان بودمي من بر دکان

گفت آخر در سبو واگو که چيست
گفت از آنک خورده ام گفت اين خفيست

گفت آنچ خورده اي آن چيست آن
گفت آنک در سبو مخفيست آن

او مجال راز دل گفتن نديد
زو برون شو کرد و در لاغش کشيد

با وجود تو حرامست و خبيث
که کم از تو در قضا گويد حديث

در شريعت نيست دستوري که ما
کمتر از تو شه کنيم و پيشوا

زين ضرورت گيج و ديوانه شدم
ليک در باطن همانم که بدم

اوست ديوانه که ديوانه نشد
اين عسس را ديد و در خانه نشد

همچو موشي هر طرف سوراخ کرد
چونک نورش راند از در گفت برد

چونک سوي دشت و نورش ره نبود
هم در آن ظلمات جهدي مي نمود

اين دعا هم بخشش و تعليم تست
گرنه در گلخن گلستان از چه رست

در ميان خون و روده فهم و عقل
جز ز اکرام تو نتوان کرد نقل

اين جهان تيهست و تو موسي و ما
از گنه در تيه مانده مبتلا