مثنوي معنوي

مزدحم مي گرديم در وقت تنگ
اين نصيحت مي کنم نه از خشم و جنگ

اعميي روشن دل آمد در مبند
پند او را ده که حق اوست پند

دزد شب خواهد نه روز اين را بدان
شب نيم روزم که تابم در جهان

من چو ميزان خدايم در جهان
وا نمايم هر سبک را از گران

گاو را داند خدا گوساله اي
خر خريداري و در خور کاله اي

دور از عقل تو اين ديگر مگو
گفت در من کرد يک ديوانه رو

ساعتي در روي من خوش بنگريد
چشمکم زد آستين من دريد

گرنه جنسيت بدي در من ازو
کي رخ آوردي به من آن زشت رو

چون دو کس بر هم زند بي هيچ شک
در ميانشان هست قدر مشترک

آن حکيمي گفت ديدم هم تکي
در بيابان زاغ را با لکلکي

در عجب ماندم بجستم حالشان
تا چه قدر مشترک يابم نشان

آن يکي ماهي که بر پروين زند
وين يکي کرمي که در سرگين زيد

بلبلان را جاي مي زيبد چمن
مر جعل را در چمين خوشتر وطن

يک رگم زيشان بد و آن را بريد
در من آن بدرگ کجا خواهد رسيد

وانک حق را ساخت در پيمان سند
تن کند چون تار و گرد او تند

در عيادت رفتن تو فايده ست
فايده آن باز با تو عايده ست

چونک گنجي هست در عالم مرنج
هيچ ويران را مدان خالي ز گنج

باز فرمودش که در رنجوريم
چون نپرسيدي تو از روي کرم

باغباني چون نظر در باغ کرد
ديد چون دزدان بباغ خود سه مرد

بر در خانه بگو قيماز را
تا بيارد آن رقاق و قاز را

هر که باشد از زنا و زانيان
اين برد ظن در حق ربانيان

خواند افسونها شنيد آن را فقيه
در پيش رفت آن ستمکار سفيه

پاي دار اکنون که ماندي فرد و کم
چون دهل شو زخم مي خور در شکم

اين چنين رخصت بخواندي در وسيط
يا بدست اين مساله اندر محيط

در عيادت شد رسول بي نديد
آن صحابي را بحال نزع ديد