مثنوي معنوي

آنک بي يسمع و بي يبصر شده ست
در حق آن بنده اين هم بيهده ست

فاطمه مدحست در حق زنان
مرد را گويي بود زخم سنان

آتشي از عشق در جان بر فروز
سر بسر فکر و عبارت را بسوز

در درون کعبه رسم قبله نيست
چه غم از غواص را پاچيله نيست

لعل را گر مهر نبود باک نيست
عشق در درياي غم غمناک نيست

بعد از آن در سر موسي حق نهفت
رازهايي گفت کان نايد به گفت

کفر تو دينست و دينت نور جان
آمني وز تو جهاني در امان

گفت اي موسي از آن بگذشته ام
من کنون در خون دل آغشته ام

نقش مي بيني که در آيينه ايست
نقش تست آن نقش آن آيينه نيست

تا بپوشد او پليديهاي ما
در عوض بر رويد از وي غنچه ها

گفت واپس رفته ام من در ذهاب
حسر تا يا ليتني کنت تراب

زان همه ميلش سوي خاکست کو
در سفر سودي نبيند پيش رو

روي واپس کردنش آن حرص و آز
روي در ره کردنش صدق و نياز

چونک گردانيد سر سوي زمين
در کمي و خشکي و نقص و غبين

ميل روحت چون سوي بالا بود
در تزايد مرجعت آنجا بود

هر که در زندان قرين محنتيست
آن جزاي لقمه اي و شهوتيست

هر که در قصري قرين دولتيست
آن جزاي کارزار و محنتيست

بي سبب بيند چو ديده شد گذار
تو که در حسي سبب را گوش دار

اه که چون دلدار ما غمسوز شد
خلوت شب در گذشت و روز شد

آن خر عيسي مزاج دل گرفت
در مقام عاقلان منزل گرفت

تو عسل ما سرکه در دنيا و دين
دفع اين صفرا بود سرکنگبين

کان عودي در تو گر آتش زنند
اين جهان از عطر و ريحان آگنند

عاقلي بر اسپ مي آمد سوار
در دهان خفته اي مي رفت مار

سيب چندان مر ورا در خورد داد
کز دهانش باز بيرون مي فتاد

زخم دبوس و سوار همچو باد
مي دويد و باز در رو مي فتاد