مثنوي معنوي

پادشاهي بس عظيمي بي کران
در فقاعي کي بگنجد اي خران

نه از منت ياريست در جان و روان
بي منت آبي نمي گردد روان

گير در رويت نمالد از کرم
هرچه گويي خندد و گويد نعم

زو بخندد هم نهار و هم بهار
در هم آميزد شکوفه و سبزه زار

آفتاب شاه در برج عتاب
مي کند روها سيه همچون کتاب

سرخ و سبز افتاد نسخ نوبهار
چون خط قوس و قزح در اعتبار

خاک زن در ديده حس بين خويش
ديده حس دشمن عقلست و کيش

چار طبع و علت اولي نيم
در تصرف دايما من باقيم

کوه را گويم سبک شو همچو پشم
چرخ را گويم فرو در پيش چشم

آب را در غورها پنهان کنم
چشمه ها را خشک و خشکستان کنم

آب را در چشمه کي آرد دگر
جز من بي مثل و با فضل و خطر

ليک استغفار هم در دست نيست
ذوق توبه نقل هر سرمست نيست

تو ببيني خواب در يک خوش لقا
کو دهد وعده و نشاني مر ترا

آنک مي گريي بشبهاي دراز
وانک مي سوزي سحرگه در نياز

وآنچ دادي هرچه داري در زکات
چون زکات پاک بازان رختهات

چند در آتش نشستي همچو عود
چند پيش تيغ رفتي همچو خود

زين چنين بيچارگيها صد هزار
خوي عشاقست و نايد در شمار

مي دوي در کوي و بازار و سرا
چون کسي کو گم کند گوساله را

بنگري در روي هر مرد سوار
گويدت منگر مرا ديوانه وار

اين نشان در حق او باشد که ديد
آن دگر را کي نشان آيد پديد

در شمار اندر نيايد ليک من
مي شمارم بهر رشد ممتحن

وانک را طالع زحل از هر شرور
احتياطش لازم آيد در امور

ليک هرگز مست تصوير و خيال
در نيابد ذات ما را بي مثال

با کي مي گويي تو اين با عم و خال
جسم و حاجت در صفات ذوالجلال

شير او نوشد که در نشو و نماست
چارق او پوشد که او محتاج پاست