مثنوي معنوي

يا مکاني در ميان تا آن هوا
مي شود سوزان و مي آرد بما

پاي کژ را کفش کژ بهتر بود
مر گدا را دستگه بر در بود

آدمي مخفيست در زير زبان
اين زبان پرده ست بر درگاه جان

چونک بادي پرده را در هم کشيد
سر صحن خانه شد بر ما پديد

چشم کژ کردي دو ديدي قرص ماه
چون سؤالست اين نظر در اشتباه

راست گردان چشم را در ماهتاب
تا يکي بيني تو مه را نک جواب

ز آتش ار علمت يقين شد از سخن
پختگي جو در يقين منزل مکن

گوش چون نافذ بود ديده شود
ورنه قل در گوش پيچيده شود

چون بيامد آن دوم در پيش شاه
بود او گنده دهان دندان سياه

وين دگر را گفت خه تو زيرکي
صد غلامي در حقيقت نه يکي

راست گويي در نهادش خلقتيست
هرچه گويد من نگويم آن تهيست

گفت پيغامبر که هر که از يقين
داند او پاداش خود در يوم دين

بخل ناديدن بود اعواض را
شاد دارد ديد در خواض را

عيب ديگر اين که خودبين نيست او
هست او در هستي خود عيب جو

نوح از آن گوهر که برخوردار بود
در هواي بحر جان دربار بود

جان ابراهيم از آن انوار زفت
بي حذر در شعله هاي نار رفت

در قضا يعقوب چون بنهاد سر
چشم روشن کرد از بوي پسر

يوسف مه رو چو ديد آن آفتاب
شد چنان بيدار در تعبير خواب

چون محمد يافت آن ملک و نعيم
قرص مه را کرد او در دم دو نيم

چون ز رويش مرتضي شد درفشان
گشت او شير خدا در مرج جان

تو چه داري و چه حاصل کرده اي
از تک دريا چه در آورده اي

در لحد کين چشم را خاک آگند
هست آنچ گور را روشن کند

بنگر اندر خانه و کاشانه ها
در مهندس بود چون افسانه ها

جمله اجزاي جهان را بي غرض
در نگر حاصل نشد جز از عرض

بنده ات چون خدمت شايسته کرد
آن عرض ني خلعتي شد در نبرد