مثنوي معنوي

هست بر سمع و بصر مهر خدا
در حجب بس صورتست و بس صدا

چشم را اي چاره جو در لامکان
هين بنه چون چشم کشته سوي جان

کارگاه صنع حق چون نيستيست
جز معطل در جهان هست کيست

برده اي از خويش و پيوند و سرشت
کرده اي در چشم او هر خوب زشت

عشق او پيدا و معشوقش نهان
يار بيرون فتنه او در جهان

چون زراندودست خوبي در بشر
ورنه چون شد شاهد تر پيره خر

پشت خر دکان و مال و مکسبست
در قلبت مايه صد قالبست

بار صبر و شکر او را بردنيست
خواه در صد سال و خواهي سي و بيست

طمع خامست آن مخور خام اي پسر
خام خوردن علت آرد در بشر

کسب کردن گنج را مانع کيست
پا مکش از کار آن خود در پيست

کان منافق در اگر گفتن بمرد
وز اگر گفتن بجز حسرت نبرد

گفت آري پهلوي ياران بهست
ليک اي جان در اگر نتوان نشست

لاجرم مي خواست تبديل قدر
تا قضا را باز گرداند ز در

تا که موسي نبي نايد برون
کرد در گردن هزاران ظلم و خون

نفس تست آن مادر بد خاصيت
که فساد اوست در هر ناحيت

نفس کشتي باز رستي ز اعتذار
کس ترا دشمن نماند در ديار

در حقيقت ره زن جان خودند
راه عقل و جان خود را خود زدند

ور برد کفشت مرو در سنگ لاخ
ور دو شاخستت مشو تو چار شاخ

تو حسودي کز فلان من کمترم
مي فزايد کمتري در اخترم

آن بليس از ننگ و عار کمتري
خويش را افکند در صد ابتري

من نديدم در جهان جست و جو
هيچ اهليت به از خوي نکو

انبيا را واسطه زان کرد حق
تا پديد آيد حسدها در قلق

وانک زين قنديل کم مشکات ماست
نور را در مرتبه ترتيبهاست

حاجب آتش بود بي واسطه
در دل آتش رود بي رابطه

واسطه ديگي بود يا تابه اي
همچو پا را در روش پاتابه اي