مثنوي معنوي

آن منافق مشک بر تن مي نهد
روح را در قعر گلخن مي نهد

بر زبان نام حق و در جان او
گندها از فکر بي ايمان او

طبله ها در پيش عطاران ببين
جنس را با جنس خود کرده قرين

گر در آميزند عود و شکرش
بر گزيند يک يک از يک ديگرش

قلب و نيکو در جهان بودي روان
چون همه شب بود و ما چون شب روان

آلت زرگر به دست کفشگر
همچو دانه کشت کرده ريگ در

و آلت اسکاف پيش برزگر
پيش سگ که استخوان در پيش خر

زين سبب عيسي بدان همراه خود
در نياموزيد آن اسم صمد

آنک بي جفتست و بي آلت يکيست
در عدد شکست و آن يک بي شکيست

آنک دو گفت و سه گفت و بيش ازين
متفق باشند در واحد يقين

گر يکي گويي تو در ميدان او
گرد بر مي گرد از چوگان او

پس کلام پاک در دلهاي کور
مي نپايد مي رود تا اصل نور

او ز تو رو در کشد اي پر ستيز
بندها را بگسلد وز تو گريز

مهر جاهل را چنين دان اي رفيق
کژ رود جاهل هميشه در طريق

روز شه در جست و جو بيگاه شد
سوي آن کمپير و آن خرگاه شد

ديد ناگه باز را در دود و گرد
شه برو بگريست زار و نوحه کرد

گفت هرچند اين جزاي کار تست
که نباشي در وفاي ما درست

ورچه پرم رفت چون بنوازيم
چرخ بازي گم کند در بازيم

در ضعيفي تو مرا بابيل گير
هر يکي خصم مرا چون پيل گير

قدر فندق افکنم بندق حريق
بندقم در فعل صد چون منجنيق

گرچه سنگم هست مقدار نخود
ليک در هيجا نه سر ماند نه خود

موسي آمد در وغا با يک عصاش
زد بر آن فرعون و بر شمشيرهاش

هر رسولي يک تنه کان در زدست
بر همه آفاق تنها بر زدست

نوح چون شمشير در خواهيد ازو
موج طوفان گشت ازو شمشيرخو

غوطه ده موسي خود را در بحار
از ميان دوره احمد بر آر