مثنوي معنوي

هر که با ناراستان هم سنگ شد
در کمي افتاد و عقلش دنگ شد

زانک فرزين بندها داند بسي
که بگيرد در گلويت چون خسي

در گلو ماند خس او سالها
چيست آن خس مهر جاه و مالها

مال خس باشد چو هست اي بي ثبات
در گلويت مانع آب حيات

در دعا مي خواستي جانم ازو
کش بيابم مار بستانم ازو

گشت با عيسي يکي ابله رفيق
استخوانها ديد در حفره عميق

کان نفس خواهد ز باران پاک تر
وز فرشته در روش دراک تر

خود گرفتي اين عصا در دست راست
دست را دستان موسي از کجاست

يک بهيمه داشت در آخر ببست
او به صدر صفه با ياران نشست

چندگاهش گام آهو در خورست
بعد از آن خود ناف آهو رهبرست

چونک شکر گام کرد و ره بريد
لاجرم زان گام در کامي رسيد

آنچ تو در آينه بيني عيان
پير اندر خشت بيند بيش از آن

پير ايشانند کين عالم نبود
جان ايشان بود در درياي جود

آسمان در دور ايشان جرعه نوش
آفتاب از جودشان زربفت پوش

در بيان نايد جمال حال او
هر دو عالم چيست عکس خال او

حلقه آن صوفيان مستفيد
چونک در وجد و طرب آخر رسيد

گفت خادم را که در آخر برو
راست کن بهر بهيمه کاه و جو

کان خرش در چنگ گرگي مانده بود
پاره ها از پشت و رانش مي ربود

باز مي ديد آن خرش در راه رو
گه به چاهي مي فتاد و گه بگو

گرگ را خود خاصيت بدريدنست
اين حسد در خلق آخر روشنست

چونک صوفي بر نشست و شد روان
رو در افتادن گرفت او هر زمان

آن يکي گوشش همي پيچيد سخت
وان دگر در زير کامش جست لخت

هر که در دنيا خورد تلبيس ديو
وز عدو دوست رو تعظيم و ريو

صد هزار ابليس لا حول آر بين
آدما ابليس را در مار بين

در زمين مردمان خانه مکن
کار خود کن کار بيگانه مکن