مثنوي معنوي

در مروت ابر موسيي بتيه
کآمد از وي خوان و نان بي شبيه

ليک اگر در گفت آيد قرص ماه
شب روان را زودتر آرد به راه

تا بنگشايد دري را ديدبان
در درون هرگز نجنبد اين گمان

که بفرما يا امير المؤمنين
تا بجنبد جان بتن در چون جنين

اين جنين در جنبش آيد ز آفتاب
کآفتابش جان همي بخشد شتاب

از کدامين ره تعلق يافت او
در رحم با آفتاب خوب رو

در محل قهر اين رحمت ز چيست
اژدها را دست دادن راه کيست

ما رميت اذ رميتم در حراب
من چو تيغم وان زننده آفتاب

من چو تيغم پر گهرهاي وصال
زنده گردانم نه کشته در قتال

که نيم کوهم ز حلم و صبر و داد
کوه را کي در ربايد تند باد

چون در آمد علتي اندر غزا
تيغ را ديدم نهان کردن سزا

در شريعت مر گواهي بنده را
نيست قدري وقت دعوي و قضا

در چهي افتاد کان را غور نيست
وان گناه اوست جبر و جور نيست

در چهي انداخت او خود را که من
درخور قعرش نمي يابم رسن

گشت ارسلناک شاهد در نذر
زانک بود از کون او حر بن حر

چونک حرم خشم کي بندد مرا
نيست اينجا جز صفات حق در آ

معصيت کردي به از هر طاعتي
آسمان پيموده اي در ساعتي

اندر آ من در گشادم مر ترا
تف زدي و تحفه دادم مر ترا

من چنان مردم که بر خوني خويش
نوش لطف من نشد در قهر نيش

هيچ بغضي نيست در جانم ز تو
زانک اين را من نمي دانم ز تو

رمز ننسخ آية او ننسها
نات خيرا در عقب مي دان مها

نه در آن ظلمت خردها تازه شد
سکته اي سرمايه آوازه شد

حلق ببريده خورد شربت ولي
حلق از لا رسته مرده در بلي

گرچه نان بشکست مر روزه ترا
در شکسته بند پيچ و برتر آ

گر يکي سر را ببرد از بدن
صد هزاران سر بر آرد در زمن