مثنوي معنوي

در رحم پيدا نباشد هند و ترک
چونک زايد بيندش زار و سترگ

يا رسول الله بگويم سر حشر
در جهان پيدا کنم امروز نشر

وا گشايم هفت سوراخ نفاق
در ضياي ماه بي خسف و محاق

دوزخ و جنات و برزخ در ميان
پيش چشم کافران آرم عيان

مي بسايد دوششان بر دوش من
نعره هاشان مي رسد در گوش من

گفت هين در کش که اسبت گرم شد
عکس حق لا يستحي زد شرم شد

گفت آخر هيچ گنجد در بغل
آفتاب حق و خورشيد ازل

همچو اين دو چشمه چشم روان
هست در حکم دل و فرمان جان

دست و پا در امر دل اندر ملا
همچو اندر دست موسي آن عصا

دل بخواهد پا در آيد زو به رقص
يا گريزد سوي افزوني ز نقص

دل بخواهد دست آيد در حساب
با اصابع تا نويسد او کتاب

دست در دست نهاني مانده است
او درون تن را برون بنشانده است

ور بخواهد کفچه اي در خوردني
ور بخواهد همچو گرز ده مني

چون سليماني دلا در مهتري
بر پري و ديو زن انگشتري

بود لقمان در غلامان چون طفيل
پر معاني تيره صورت همچو ليل

چون تفحص کرد لقمان از سبب
در عتاب خواجه اش بگشاد لب

امتحان کن جمله مان را اي کريم
سيرمان در ده تو از آب حميم

بعد از آن مي راندشان در دشتها
مي دويدند آن نفر تحت و علا

قي در افتادند ايشان از عنا
آب مي آورد زيشان ميوه ها

چون که لقمان را در آمد قي ز ناف
مي بر آمد از درونش آب صاف

هم باوميدي مشرف مي شوند
چند روزي در رکابش مي دوند

اين رجا و خوف در پرده بود
تا پس اين پرده پرورده شود

کرد در انگشت خود انگشتري
جمع آمد لشکر ديو و پري

آمدند از بهر نظاره رجال
در ميانشان آنک بد صاحب خيال

چون شکافم آسمان را در ظهور
چون بگويم هل تري فيها فطور