مثنوي معنوي

نيست سوزن را سر رشته دوتا
چونک يکتايي درين سوزن در آ

رشته را با سوزن آمد ارتباط
نيست در خور با جمل سم الخياط

و آن عدم کز مرده مرده تر بود
در کف ايجاد او مضطر بود

لشکري ز اصلاب سوي امهات
بهر آن تا در رحم رويد نبات

کاف و نون همچون کمند آمد جذوب
تا کشاند مر عدم را در خطوب

پس دوتا بايد کمند اندر صور
گرچه يکتا باشد آن دو در اثر

آن دو همبازان گازر را ببين
هست در ظاهر خلافي زان و زين

آن يکي کرباس را در آب زد
وان دگر همباز خشکش مي کند

ليک اين دو ضد استيزه نما
يک دل و يک کار باشد در رضا

چون شما را حاجت طاحون نماند
آب را در جوي اصلي باز راند

باز هستي تنگ تر بود از خيال
زان شود در وي قمر همچون هلال

امر کن يک فعل بود و نون و کاف
در سخن افتاد و معني بود صاف

فانتقمنا منهم است اي گرگ پير
چون نبودي مرده در پيش امير

گفت چون در عشق ما گشتي گرو
هر سه را بر گير و بستان و برو

عاقل آن باشد که عبرت گيرد از
مرگ ياران در بلاي محترز

پس سپاس او را که ما را در جهان
کرد پيدا از پس پيشينيان

امت مرحومه زين رو خواندمان
آن رسول حق و صادق در بيان

صد هزاران شير بود او در تني
او چو آتش بود و عالم خرمني

هر که او در پيش اين شير نهان
بي ادب چون گرگ بگشايد دهان

سينه صيقلها زده در ذکر و فکر
تا پذيرد آينه دل نقش بکر

هر که او از صلب فطرت خوب زاد
آينه در پيش او بايد نهاد

گفت چون بودي ز زندان و ز چاه
گفت همچون در محاق و کاست ماه

بر در ياران تهي دست آمدن
هست بي گندم سوي طاحون شدن

وز جهان چون رحم بيرون روي
از زمين در عرصه واسع شوي

مي کشدشان بي تکلف در فعال
بي خبر ذات اليمين ذات الشمال