مثنوي معنوي

او چنان پيرست کش آغاز نيست
با چنان در يتيم انباز نيست

ليک بر شيري مکن هم اعتماد
اندر آ در سايه نخل اميد

اندر آ در سايه آن عاقلي
کش نداند برد از ره ناقلي

تو برو در سايه عاقل گريز
تا رهي زان دشمن پنهان ستيز

کو کسي کو پيش شه بندد کمر
تا کسي کو هست بيرون سوي در

اين حکايت بشنو از صاحب بيان
در طريق و عادت قزوينيان

چونک او سوزن فرو بردن گرفت
درد آن در شانه گه مسکن گرفت

پهلوان در ناله آمد کاي سني
مر مرا کشتي چه صورت مي زني

خيره شد دلاک و پس حيران بماند
تا بدير انگشت در دندان بماند

بر زمين زد سوزن از خشم اوستاد
گفت در عالم کسي را اين فتاد

در من و سخت کردستي دو دست
هست اين جمله خرابي از دو هست

شير و گرگ و روبهي بهر شکار
رفته بودند از طلب در کوهسار

در ترازو جو رفيق زر شدست
نه از آن که جو چو زر جوهر شدست

چونک رفتند اين جماعت سوي کوه
در رکاب شير با فر و شکوه

هر که باشد در پي شير حراب
کم نيايد روز و شب او را کباب

چون ز که در پيشه آوردندشان
کشته و مجروح و اندر خون کشان

هين نگه دار اي دل انديشه خو
دل ز انديشه بدي در پيش او

داند و خر را همي راند خموش
در رخت خندد براي روي پوش

مر شما را بس نيامد راي من
ظنتان اينست در اعطاي من

وا رهانم چرخ را از ننگتان
تا بماند در جهان اين داستان

نايب من باش در قسمت گري
تا پديد آيد که تو چه گوهري

چون نديدش مغز و تدبير رشيد
در سياست پوستش از سر کشيد

کل شي ء هالک جز وجه او
چون نه اي در وجه او هستي مجو

آن يکي آمد در ياري بزد
گفت يارش کيستي اي معتمد

حلقه زد بر در بصد ترس و ادب
تا بنجهد بي ادب لفظي ز لب