مثنوي معنوي

گر نه بينايان بدندي و شهان
جمله کوران مرده اندي در جهان

حلقه کوران به چه کار اندريد
ديدبان را در ميانه آوريد

دامن او گير کو دادت عصا
در نگر کادم چه ها ديد از عصا

اين طريق بکر نامعقول بين
در دل هر مقبلي مقبول بين

تا به ناموس مسلماني زيند
در تسلس تا نداني که کيند

ظاهر الفاظشان توحيد و شرع
باطن آن همچو در نان تخم صرع

دست و پاي او جماد و جان او
هر چه گويد آن دو در فرمان او

گر رسولي چيست در مشتم نهان
چون خبر داري ز راز آسمان

از ميان مشت او هر پاره سنگ
در شهادت گفتن آمد بي درنگ

اي عمر بر جه ز بيت المال عام
هفتصد دينار در کف نه تمام

چون يقين گشتش که غير پير نيست
گفت در ظلمت دل روشن بسيست

گفت در باطن خدايا از تو داد
محتسب بر پيرکي چنگي فتاد

اي خداي با عطاي با وفا
رحم کن بر عمر رفته در جفا

داد حق عمري که هر روزي از آن
کس نداند قيمت آن در جهان

حال و قالي از وراي حال و قال
غرقه گشته در جمال ذوالجلال

چونک قصه حال پير اينجا رسيد
پير و حالش روي در پرده کشيد

پير دامن را ز گفت و گو فشاند
نيم گفته در دهان ما بماند

در شکار بيشه جان باز باش
همچو خورشيد جهان جان باز باش

در وجود آدمي جان و روان
مي رسد از غيب چون آب روان

اي خدايا ممسکان را در جهان
تو مده الا زيان اندر زيان

امر حق را باز جو از واصلي
امر حق را در نيابد هر دلي

بهر اين مؤمن همي گويد ز بيم
در نماز اهد الصراط المستقيم

گر نماند از جود در دست تو مال
کي کند فضل الهت پاي مال

وانک در انبار ماند و صرفه کرد
اشپش و موش حوادث پاک خورد

يک خليفه بود در ايام پيش
کرده حاتم را غلام جود خويش