مثنوي معنوي

اشترا تنگ گلي بر پشت تست
کز نسيمش در تو صد گلزار رست

اي بلال افراز بانگ سلسلت
زان دمي کاندر دميدم در دلت

در شب تعريس پيش آن عروس
يافت جان پاک ايشان دستبوس

ور يکي عيبي بود با صد حيات
بر مثال چوب باشد در نبات

در ترازو هر دو را يکسان کشند
زانک آن هر دو چو جسم و جان خوشند

خاک را در گور او آگنده کرد
زير خاک آن دانه اش را زنده کرد

در زمستانشان اگر محبوس کرد
آن غرابان را خدا طاووس کرد

در زمستانشان اگر چه داد مرگ
زنده شان کرد از بهار و داد برگ

منکران همچون جعل زان بوي گل
يا چو نازک مغز در بانگ دهل

جامه هاات مي بجويم در طلب
تر نمي يابم ز باران اي عجب

اين دم ابدال باشد زان بهار
در دل و جان رويد از وي سبزه زار

گر درخت خشک باشد در مکان
عيب آن از باد جان افزا مدان

مر ترا عقليست جزوي در نهان
کامل العقلي بجو اندر جهان

گر بر آن آتش بماندي آدمي
بس خرابي در فتادي و کمي

زان جهان اندک ترشح مي رسد
تا نغرد در جهان حرص و حسد

غير آواز عزيزان در صدور
که بود از عکس دمشان نفخ صور

گشت آزاد از تن و رنج جهان
در جهان ساده و صحراي جان

مول مولي مي زد آنجا جان او
در فضاي رحمت و احسان او

در عجب افتاد کين معهود نيست
اين ز غيب افتاد بي مقصود نيست

زانچ گفتم من ز فهم سنگ و چوب
در بيانش قصه اي هش دار خوب

يا در آن عالم حقت سروي کند
تا تر و تازه بماني تا ابد

گر نيندي واقفان امر کن
در جهان رد گشته بودي اين سخن

صد هزاران ز اهل تقليد و نشان
افکندشان نيم وهمي در گمان

شبهه اي انگيزد آن شيطان دون
در فتند اين جمله کوران سرنگون

با عصا کوران اگر ره ديده اند
در پناه خلق روشن ديده اند