مثنوي معنوي

اين چنين باشد وفاي دوستان
من درين حبس و شما در گلستان

والله ار زين خار در بستان شوم
همچو بلبل زين سبب نالان شوم

شد پشيمان خواجه از گفت خبر
گفت رفتم در هلاک جانور

جانها در اصل خود عيسي دمند
يک زمان زخمند و گاهي مرهمند

چون نه اي سباح و نه دريايي
در ميفکن خويش از خودراييي

چون قبول حق بود آن مرد راست
دست او در کارها دست خداست

جهل آيد پيش او دانش شود
جهل شد علمي که در منکر رود

ساحران در عهد فرعون لعين
چون مري کردند با موسي بکين

کر اصلي کش نبد ز آغاز گوش
لال باشد کي کند در نطق جوش

زين سخن گر نيستي بيگانه اي
دلق و اشکي گير در ويرانه اي

فعل را در غيب اثرها زادنيست
و آن مواليدش بحکم خلق نيست

روز دلها را از آن پر مي کند
آن صدفها را پر از در مي کند

پيشه و فرهنگ تو آيد به تو
تا در اسباب بگشايد به تو

در نهان جان از تو افغان مي کند
گرچه هر چه گوييش آن مي کند

نک بپرانيده اي مرغ مرا
در چراگاه ستم کم کن چرا

از کبد فارغ بدم با روي تو
وز زبد صافي بدم در جوي تو

خوش نشين اي قافيه انديش من
قافيه دولت توي در پيش من

ما چه باشد در لغت اثبات و نفي
من نه اثباتم منم بي ذات و نفي

تا که شيريني ما از دو جهان
در حجاب رو ترش باشد نهان

تا که در هر گوش نايد اين سخن
يک همي گويم ز صد سر لدن

جمله عالم زان غيور آمد که حق
برد در غيرت برين عالم سبق

چون ننالم تلخ از دستان او
چون نيم در حلقه مستان او

ناخوش او خوش بود در جان من
جان فداي يار دل رنجان من

آستانه و صدر در معني کجاست
ما و من کو آن طرف کان يار ماست

اي که هر صبحي که از مشرق بتافت
همچو چشمه مشرقت در جوش يافت