مثنوي معنوي

گفت عزرائيل در من اين چنين
يک نظر انداخت پر از خشم و کين

گفت من از خشم کي کردم نظر
از تعجب ديدمش در ره گذر

جهد مي کن تا تواني اي کيا
در طريق انبياء و اوليا

کافرم من گر زيان کردست کس
در ره ايمان و طاعت يک نفس

آب در کشتي هلاک کشتي است
آب اندر زير کشتي پشتي است

باد درويشي چو در باطن بود
بر سر آب جهان ساکن بود

گر چه جمله اين جهان ملک ويست
ملک در چشم دل او لاشي ست

قوم گفتندش که چندين گاه ما
جان فدا کرديم در عهد و وفا

هر پيمبر امتان را در جهان
همچنين تا مخلصي مي خواندشان

کز فلک راه برون شو ديده بود
در نظر چون مردمک پيچيده بود

مردمش چون مردمک ديدند خرد
در بزرگي مردمک کس ره نبرد

هين چه لافست اين که از تو بهتران
در نياوردند اندر خاطر آن

معجبي يا خود قضامان در پيست
ور نه اين دم لايق چون تو کيست

خانه ها سازد پر از حلواي تر
حق برو آن علم را بگشاد در

چه زيانستش از آن نقش نفور
چونک جانش غرق شد در بحر نور

وصف و صورت نيست اندر خامه ها
عالم و عادل بود در نامه ها

عالم و عادل همه معنيست بس
کش نيابي در مکان و پيش و پس

مي زند بر تن ز سوي لامکان
مي نگنجد در فلک خورشيد جان

گوش خر بفروش و ديگر گوش خر
کين سخن را در نيابد گوش خر

زو پلنگ و شير ترسان همچو موش
زو نهنگ و بحر در صفرا و جوش

زو پري و ديو ساحلها گرفت
هر يکي در جاي پنهان جا گرفت

خلق پنهان زشتشان و خوبشان
مي زند در دل بهر دم کوبشان

اي که با شيري تو در پيچيده اي
بازگو رايي که انديشيده اي

در بيان اين سه کم جنبان لبت
از ذهاب و از ذهب وز مذهبت

کين سه را خصمست بسيار و عدو
در کمينت ايستد چون داند او