مثنوي معنوي

هر نفس مکري و در هر مکر زان
غرقه صد فرعون با فرعونيان

در خداي موسي و موسي گريز
آب ايمان را ز فرعوني مريز

اندر آ اي مادر اينجا من خوشم
گر چه در صورت ميان آتشم

اندر آ اسرار ابراهيم بين
کو در آتش يافت سرو و ياسمين

چون بزادم رستم از زندان تنگ
در جهان خوش هواي خوب رنگ

تا چنان شد کان عوانان خلق را
منع مي کردند کآتش در ميا

کاندر ايمان خلق عاشق تر شدند
در فناي جسم صادق تر شدند

ور خدا خواهد که پوشد عيب کس
کم زند در عيب معيوبان نفس

پيش حق آتش هميشه در قيام
همچو عاشق روز و شب پيچان مدام

اين رسنهاي سببها در جهان
هان و هان زين چرخ سرگردان مدان

هيچ گرگي در نرفتي اندر آن
گوسفندي هم نگشتي زان نشان

خاک قارون را چو فرمان در رسيد
با زر و تختش به قعر خود کشيد

ناصحان را دست بست و بند کرد
ظلم را پيوند در پيوند کرد

آبها در حوض اگر زندانيست
باد نشفش مي کند کار کانيست

تشنه را گر ذوق آيد از سراب
چون رسد در وي گريزد جويد آب

مفلسان هم خوش شوند از زر قلب
ليک آن رسوا شود در دار ضرب

طايفه نخچير در وادي خوش
بودشان از شير دايم کش مکش

بس که آن شير از کمين مي در ربود
آن چرا بر جمله ناخوش گشته بود

در حذر شوريدن شور و شرست
رو توکل کن توکل بهترست

رمز الکاسب حبيب الله شنو
از توکل در سبب کاهل مشو

در ببست و دشمن اندر خانه بود
حيله فرعون زين افسانه بود

ديده ما چون بسي علت دروست
رو فنا کن ديد خود در ديد دوست

چون اشارتهاش را بر جان نهي
در وفاي آن اشارت جان دهي

زانک بي شکري بود شوم و شنار
مي برد بي شکر را در قعر نار

گر توکل مي کني در کار کن
کشت کن پس تکيه بر جبار کن