مثنوي معنوي

در هر آن کاري که ميلستت بدان
قدرت خود را همي بيني عيان

زانک هر مرغي بسوي جنس خويش
مي پرد او در پس و جان پيش پيش

روي در ديوار کن تنها نشين
وز وجود خويش هم خلوت گزين

هر اميري را چنين گفت او جدا
نيست نايب جز تو در دين خدا

بعد از آن چل روز ديگر در ببست
خويش کشت و از وجود خود برست

خلق چندان جمع شد بر گور او
مو کنان جامه دران در شور او

چون خدا اندر نيايد در عيان
نايب حق اند اين پيغامبران

چون به صورت بنگري چشم تو دوست
تو به نورش در نگر کز چشم رست

نور هر دو چشم نتوان فرق کرد
چونک در نورش نظر انداخت مرد

ده چراغ ار حاضر آيد در مکان
هر يکي باشد بصورت غير آن

زين سبب من تيغ کردم در غلاف
تا که کژخواني نخواند برخلاف

آن امير ديگر آمد از کمين
دعوي او در خلافت بد همين

جان بي معني درين تن بي خلاف
هست همچون تيغ چوبين در غلاف

تيغ چوبين را مبر در کارزار
بنگر اول تا نگردد کار زار

اي مبارک خنده اش کو از دهان
مي نمايد دل چو در از درج جان

ايمن از شر اميران و وزير
در پناه نام احمد مستجير

يک شه ديگر ز نسل آن جهود
در هلاک قوم عيسي رو نمود

تا قيامت هرکه جنس آن بدان
در وجود آيد بود رويش بدان

رگ رگست اين آب شيرين و آب شور
در خلايق مي رود تا نفخ صور

طالعش گر زهره باشد در طرب
ميل کلي دارد و عشق و طلب

راسخان در تاب انوار خدا
نه به هم پيوسته نه از هم جدا

هر که باشد طالع او زان نجوم
نفس او کفار سوزد در رجوم

کانک اين بت را سجود آرد برست
ور نيارد در دل آتش نشست

بت سياهابه ست در کوزه نهان
نفس مر آب سيه را چشمه دان

صورت نفس ار بجويي اي پسر
قصه دوزخ بخوان با هفت در