مثنوي معنوي

گر منافق خوانيش اين نام دون
همچو کزدم مي خلد در اندرون

گرنه اين نام اشتقاق دوزخست
پس چرا در وي مذاق دوزخست

زر قلب و زر نيکو در عيار
بي محک هرگز نداني ز اعتبار

هر که را در جان خدا بنهد محک
هر يقين را باز داند او ز شک

بود شاهي در جهودان ظلم ساز
دشمن عيسي و نصراني گداز

شاه احول کرد در راه خدا
آن دو دمساز خدايي را جدا

گفت اي استا مرا طعنه مزن
گفت استا زان دو يک را در شکن

تا نماند در جهان نصرانيي
ني هويدا دين و نه پنهانيي

گفت اي شه گوش و دستم را ببر
بيني ام بشکاف و لب در حکم مر

بعد از آن در زيردار آور مرا
تا بخواهد يک شفاعت گر مرا

آنگهم از خود بران تا شهر دور
تا در اندازم دريشان شر و شور

گفت گفت تو چو در نان سوزنست
از دل من تا دل تو روزنست

راند او را جانب نصرانيان
کرد در دعوت شروع او بعد از آن

او به ظاهر واعظ احکام بود
ليک در باطن صفير و دام بود

مي نينديشيم آخر ما بهوش
کين خلل در گندمست از مکر موش

اول اي جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن

گر نه موشي دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست

ليک در ظلمت يکي دزدي نهان
مي نهد انگشت بر استارگان

گر هزاران دام باشد در قدم
چون تو با مايي نباشد هيچ غم

خفته از احوال دنيا روز و شب
چون قلم در پنجه تقليب رب

آنک او پنجه نبيند در رقم
فعل پندارد بجنبش از قلم

شمه اي زين حال عارف وا نمود
عقل را هم خواب حسي در ربود

فالق الاصباح اسرافيل وار
جمله را در صورت آرد زان ديار

تا که روزش واکشد زان مرغزار
وز چراگاه آردش در زير بار

يار با او غار با او در سرود
مهر بر چشمست و بر گوشت چه سود