ديوان اشعار منصور حلاج

که در عالم نمي بينم بجز يار
و ما في الدار غيرالله ديار

کجا در چشم من آيند اغيار
چو با عشق تو يار غار گشتم

چو حلقه پيش در خود را بمانده
نديدم خلوت اسرار گشتم

که در عالم نمي بينم بجز يار
و ما في الدار غيرالله ديار

جهان را زندگي از تست زيرا
همه عالم تن و در وي تو جاني

ز خود فاني شو اي دل در ره عشق
که تا يابي بقاي جاوداني

که در عالم نمي بينم بجز يار
و مافي الدار غيرالله ديار

بده امروز جام ديگر ايدوست
که از دردي دردت در خمارم

مرا اي عشق برگير از ميانه
که تا دلدار آيد در کنارم

که در عالم نمي بينم بجز يار
و مافي الدار غيرالله ديار

که در عالم نمي بينم بجز يار
و ما في الدار غيرالله ديار

قدم سازند از سر عاشقانت
در آن راهي که پايانش تو باشي

خليل الله زاتش کي هراسد
چو در آتش نگهبانش تو باشي

هميشه عاقبت محمود باشد
در آن کاري که سامانش تو باشي

چو جانان خلوتي در جان گزيند
دلا بايد که دربانش تو باشي

که در عالم نمي بينم بجز يار
وما في الدار غيرالله ديار

در طريق وفا ز روي صفا
جان کن ايثار اگر وفا داري

دفتر درد عشق را کافي است
در هدايه از او روايت نيست

دامن عشق گير در ره دوست
که جز او رهبر هدايت نيست

زان مصاحف که سر عشق در اوست
سوره يوسفي يک آيت نيست

کي شناسي رموز ما اوحي
گر در آيت ترا درايت نيست

هر دم از درد او بنال حسين
در ره دوستي شکايت نيست

سينه مشکوة و دل زجاجه اوست
نور عشق رخت در او مصباح

چون بدان بحر آشنا گشتي
بکش از تن لباس در توئي

نه فلک را حباب بشمارم
در چنين بحر بيکران که منم