ديوان اشعار منصور حلاج

چون گشادم سر جريده عشق
در دلم نقش اين حديث به بست

اي ساقي اهل عشق برخيز
در جام صفا مي وفا ريز

بر آتش ما بريز آبي
هر دم چه دمي در آتش تيز

در ده قدحي ز باده عشق
تا وا رهم از کتابخانه

شد غرق عرق گل اي سمنبر
از شرم تو در گلابخانه

ايساقي اهل درد در ده
زان مي که ز هستيم کند دور

آمد مي عشق باز در جوش
اي رند بيا و باده مينوش

در ميکده با مهي که داني
مينوش شراب و پند منيوش

با يار چو خلوتي گزيديم
در بر رخ غير او به بستيم

خواهيم نشست در خرابات
صد طعنه ز اهل زهد گو باش

بيگانه شدم ز خويش و ديدم
در نقش وجود خويش نقاش

تو بنده خود شمار ما را
هر چند که ما نه در شماريم

چون از پي جرعه اي از اين مي
عمري است که ما در انتظاريم

عالم ز تو ظاهر است ليکن
در عين ظهور خود نهاني

اي در يتيم از چه بحري
وي لعل مذاب از چه کاني

الا اي گوهر بحر مصفا
که در عالم توئي پنهان و پيدا

ز هر آئينه ديداري نمودي
بهر چشمي در او کردي تماشا

جهان آسوده در کتم عدم بود
برآوردي ز عالم شور و غوغا

وليکن عاشقان با ديده دوست
جهان گم ديده در نور تجلا

منم معذور اي عشق ار بگويم
چو چشمم گشت در نور تو بينا

که در عالم نمي بينم بجز يار
و ما في الدار غيرالله ديار

خزينه خانه اسم و صفت را
چو در بگشاد و خلق کون بنواخت

شهنشه را در اين جلباب صورت
بوحدت هيچکس چون يار نشناخت

در اين عالم براي سلب روپوش
ز عشق آوازه يغما درانداخت

حسين آن ديد و در ميدان معني
سمند بادپا زينگونه ميتاخت