ديوان اشعار منصور حلاج

در نامه مجنون تا از نام من آغازند
زين بيش اگر بردم سر دفتر دانائي

گر زندگيم خواهي بر من نفسي در دم
من مرده صد ساله تو جان مسيحائي

غلط ميکنم ما و تو خود کجاست
در آنجا که اي جان تنها توئي

بزن آتش اي عشق در ما و من
که ما جمله لائيم والا توئي

ز هر ذره جلوه دهي حسن خويش
که در ديده پيوسته بينا توئي

سوي من شه نشان کرد جنيبت روان
کرد در اقليم جان غارت سلطانئي

عالم ز عشق تو همه در شورشند و تو
هيچ التفات جانب عالم نميکني

آن شد که در مقابل رخسار و قامتت
وصف لطافت گل و شمشاد کردمي

عالم چو از تطاول زلف تو در هم است
حال مرا چگونه بود استقامتي

ايکاش در هواي تو من خاک گشتمي
باري ز ننگ هستي خود پاک گشتمي

اي کاش در شکارگهت صيد بودمي
تا يک نفس مصاحب فتراک گشتمي

ز چشم مردم صورت پرست پنهاني
وليک در نظر اهل دل هويدائي

تو با چندين نشانيها ز چشم خلق پنهاني
ولي در عين پنهاني بر عارف هويدائي

بهر که مينگرم تخم خير ميکارد
چو من نديده کسي در جهان تبه کاري

منم که در همه عالم نديده است کسي
چو من بدست هوا و هوس گرفتاري

دريغ عمر عزيزم که ميشود ضايع
در آرزوي وصال بت جگر خواري

بهيچ يار مده دل حسين و رنج مکش
که نيست در همه عالم بکام دل ياري

کنج دل حسين نشد جاي هيچکس
مانند گنج در دل ويران ما توئي

به پيش قد تو چون سرو پاي در گل ماند
چگونه با تو کند دعوي سرافرازي

از خسته دلان وه که چه فرياد برآيد
ناگه تو اگر از در عشاق درآئي

جان من خسته بدان غمزه فتان کردي
دل من بسته در آن طره پرچين داري

در روز حشر مست برآيد حسين اگر
نوشد ز لعل تو مي صافي بيغشي

اي در اقليم معاني زده کوس شاهي
بنده امر و مطيع تو ز مه تا ماهي

کبر و ريا نميکنم بر در کبرياي او
عزت و سرفرازيم مسکنت است و خوارئي

من باميد لطف تو آمده ام به پيش در
بدرقه طريق من هست اميدوارئي