ديوان اشعار منصور حلاج

در هواهاي هويت به پر عشق بپر
کآشيان برتر ازين عرش معلا بيني

منتهاي سفر روح قدس را در سر
گاه معراج دلت پايه ادني بيني

در نه قدم بباديه شوق چون جمال
گر بر جمال کعبه مقصود عاشقي

اندر فضاي گلشن جانست مسکنت
در تنگناي گلخن صورت چه لايقي

شاهان نهاده رخ بسم اسب از شرف
تو از خري فتاده بصف در بيادقي

با هيچکس مواصلت اندر جهان مجوي
کز هر چه هست در همه عالم مفارقي

قطع علايق است کليد در بهشت
طوبي لک ار نه بسته بند علايقي

تا همچو سايه بر در او گشته اي مقيم
مانند آفتاب جهانتاب شارقي

از روي فضل مفخر اهل مدارسي
در حسن خلق رهبر اهل خوانقي

در وادي مقدس قدوسيان غيب
علمت کشد بجودي و حکمت شوايقي

زان سر که در سرادق غيب است سر آن
ما را چو محرم حرم آن سرادقي

در کام جان خسته دلان ريز جرعه اي
زان خمر بي خمار که هر لحظه ذائقي

پرده ها انگيختي بر خلق بهر احتجاب
در پس هر پرده ديدم شاهد پنهان توئي

فرخنده زماني که تو ديدار نمائي
فرخ نفسي کز در عشاق درآئي

در پيش تو جانباختن و سوختن اي جان
زان به که بسوزد دلم از داغ جدائي

عار آيدم از سلطنت ملک دو عالم
گر بر در تو باشدم امکان گدائي

اگر سلطانيت بايد بيا درويش اين در شو
که سلطاني ست درويشي و درويشي ست سلطاني

اگر آتش فرو گيرد همه آفاق عالم را
سمندروار اي عاشق در آتش رو بآساني

الا اي طاير قدسي در اين گلشن چه ميپوئي
مگر يادت نمي آيد ز گلشنهاي روحاني

دلا در بوته عشقش دمي بگداز و صافي شو
که نقد قلب نستانند صرافان رباني

عشق را سرمايه اي داده ز حسن دلبران
شورش و آشوب در کون و مکان انداختي

بوئي از گلزار لطف خويش بخشيدي بگل
غلغلي در بلبلان بوستان انداختي

داده وحدت را ظهور اندر جلابيب صور
نام کثرت در ميان اين و آن انداختي

لب فرو بستم ز اسرارت ولي از جرعه اي
بيخودم کردي و آخر در زبان انداختي

از محبت شعله اي افروختي وز پرتوش
شعله در جان حسين ناتوان انداختي