ديوان اشعار منصور حلاج

آتش جان خاکيان نفخه بي نيازيت
آب رخ هوائيان خاک در سراي تو

اي که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده اي
سر پنهان هويت را هويدا کرده اي

تا بود در واحديت مراحد را فتح باب
از تجلي اولا مفتاح اسما کرده اي

از مقام علم مطلق آمده در جمع جمع
کششف سرقاب قوسين او ادني کرده اي

در مجال جلوه داده آفتاب ذات را
زو همه ذرات ذريات پيدا کرده اي

در خلافت تا نماند مر ملايک را خلاف
بر رموز علم الاسماش دانا کرده اي

از سر غيرت که تا غيري نيارد ديدنت
پس بچشم خويشتن در خود تماشا کرده اي

در ميان ظاهر و باطن فکنده وصلتي
نام ايشان ظاهرا مجنون و ليلي کرده اي

بهر اظهار کمال سطوت سلطان عشق
عاشق و معشوق را در عشق يکتا کرده اي

در خرابات خرابي صفات بوالبشر
از نعوت ايزدي عيش مهنا کرده اي

در هواي آفتاب ذات تو ديده ظهور
آنچه از ذرات ذريات پيدا آمده

شمس در هر ذره ميتابد ولي خفاش را
ضعف ديده پرده خورشيد رخشا آمده

پرتوي از مهر آن مهري که داري در کتف
غيرت اعجاز صاحب کف بيضا آمده

قصر قدرت را چو معمار قدر آراسته
صد هزاران کسر از او در طاق کسرا آمده

در حديبيه پس از رجعت بصد نصر و ظفر
فتح خيبر از پي تصديق رويا آمده

کنج ويران جاي گنج آمد از آن مهر ترا
در دل ويران من پيوسته مأوي آمده

خلقي ميان صومعه از انتظار سوخت
تو روي در کشيده ببازار آمده

در هر چه هست پرتو نور وجود تست
خود غير تو کجا است پديدار آمده

در ذات آفتاب نباشد تعددي
آفاق از او اگر چه پر انوار آمده

چندين هزار خانه و يک نور بيش نيست
ليک اختلاف از در و ديوار آمده

اصل عدد بغير يکي نيست در شمار
گر چه ز روي مرتبه بسيار آمده

جز واحد ارچه نيست بتحقيق در عدد
اعداد بيشمار بتکرار آمده

يک بحر در حقيقت و امواج مختلف
وان موج هم ز بحر گهربار آمده

در اختلاف صورت اگر ميکني نظر
پيش تو يار نيست جز اغيار آمده

اين عشق شورانگيز چون آشنا کند عقل
بي آشنا شوي تو در بحر بيکرانه