ديوان اشعار منصور حلاج

ترسم که کند دشمن من طعنه ات اي دوست
در نامه اگر نام ترا پيش نويسم

سينه پرداخته از غير ز غيرت آنگاه
در حريم حرمت محرم راز آمده ايم

طاق ابروي تو طاق است بخوبي زانرو
تا در آن طاق چو زاهد بنماز آمده ايم

دانسته ايم ما که سهي سرو را برست
چون قد دلفريب تو در برگرفته ايم

از خيال قد چون سرو و رخ گل رنگت
راستي در نظر آراسته باغي دارم

چون تو در انجمن آئي مه تابان چکنم
پيش خورشيد چه پرواي چراغي دارم

نبودم يکنفس طاقت که چشم از يار بربندم
کنون در خواب اگر بينم خيال دوست خورسندم

از بهر شرف خاک قدمهاش چو سرمه
در چشم جهان بين خود انباشته بودم

اي حکيم از پي آزادي ما رنجه مشو
زانکه در داغ غم عشق گرفتار خوشيم

در علاج دل بيچاره ما رنج مبر
که چو چشم خوش او خسته و بيمار خوشيم

سرگشته در اين باديه تا چند بپوئيم
اي کعبه مقصود ترا از که بجوئيم

گر در حرمت محرم اسرار نباشيم
باري نه بس است اين که گداي سر کوئيم

در دين وفا سجده ما نيست نمازي
تا چهره بخون دل آشفته نشوئيم

بجور روي نه پيچم ز آستانه يار
که سالهاست که سر بر در رضا دارم

ز گرد کبر و ريا دامن دل افشاندم
که روي در حرم خاص کبريا دارم

در آن اميد که روزي وصال دريابم
گذشت عمر گرامي بجستجوي توام

در آرزوي تو عمرم گذشت همچو حسين
هنوز واله و شيدا از آرزوي توام

عمريست که در روضه جان ايگل خندان
جز قامت تو سرو خرامان نشناسم

جز موي سمن ساي تو در روي دلارام
اندر شب تيره مه تابان نشناسم

بهار آمد و گلها شکفت ليک چه سود
گلي که ميطلبم در چمن نمي يابم

در آتشيم ز دست غمت وليک خوشيم
که از حلاوت غمهاي تو خبر داريم

اگر بهشت بود دوزخ است در چشمم
هر آن ديار که خالي ز يار مي بينم

دريغ خطه خوارزم شد چنانکه در او
نه يار و مونس و ني غمگسار مي بينم

مراد خاطر خود در جهان نمي يابم
دواي درد دل ناتوان نمي يابم

حسين کوس سفر زن بسوي عالم جان
که آنچه ميطلبم در جهان نمي يابم