ديوان اشعار منصور حلاج

مرا در پيش دلداران بود جان باختن آسان
وليکن زيستن يکدم بود بي دوستان مشکل

ز کشت عمر خويش ندانم چه بر خورد
آنکو نکاشت تخم غمت در زمين دل

من فارغم ز روضه رضوان از آنکه هست
خاک در سراي تو خلد برين دل

آيينه جمال خدائي و در رخت
جز حق نديده ديده ديدار بين دل

چگونه شيفته ماه عارضت نشوم
که نيست در همه عالم ترا نظير و مثال

در آرزوي وصالت حسين دلخسته
ز مويه گشت چو موي و ز ناله گشت چو نال

گر چه عار آيدم از شاهي ملک در جهان
بغلامي تو امروز همي نازد دل

آنچنان در غم عشق تو شدم مستغرق
که بشادي نتواند که بپردازد دل

گر چه در چنگ غمت عود صفت ميسوزم
هيچ نقشي بجز از درد تو ننوازد دل

در آب چشم خود چو شوم غرقه فنا
سر از ميان آتش موسي برآورم

از لا و هو چو خنجر لاهوت يافتم
در ملک عقل دست بيغما برآورم

از علم عقل اگر علم افراخت من ز عشق
تيغ نبرد در صف هيجا برآورم

در هستيم ز مستي خود دستم ار دهد
جانم ز نيستي سوي بالا برآورم

آتش فروزم از دل و در عالم افکنم
تا من دخان ز دخمه سودا برآورم

گر در سراي غفلتم آسوده باک نيست
از خوان فضل نقل مهنا برآورم

همچون حسين در تتق عالم خيال
هر دم هزار شاهد زيبا برآورم

چون در کمند عشق تو جانم اسير شد
از بند علم و وسوسه عقل رسته ام

شد سالها که در طلب وصل چون حسين
من بر اميد وعده فردا نشسته ام

ما که در باديه عشق تو سرگردانيم
کعبه کوي ترا قبله دلها دانيم

ما گداي در ياريم وليکن چو حسين
اندر اقليم وفاداري او سلطانيم

چنان با سوز عشق او خوشستم دل که در محشر
بجاي شربت کوثر حريق نار ميجويم

چنان بختي که در خوابش شهنشاهان همي يابند
چو رهبر بخت بيدارش من بيدار ميجويم

سزاي افسر شاهي دنيي و عقبي ست
سري که در قدمت پايمال مي بينم

عمري چو در آن باديه سرگشته بگشتيم
آخر بحريم حرم وصل رسيديم

اي واي که چون حلقه بر آن در بنشستيم
وز صدر سرا بانگ درآئي نشنيديم