ديوان اشعار منصور حلاج

مرا چه ديده بروي تو باز شد در دل
بغيرت از سر غيرت فراز خواهد بود

شايد که ز خورشيد فلک ديده بدوزد
هر کس که نظر در رخ زيباي تو دارد

غره شاهي مشو درويش اين درگاه باش
در حقيقت هر که درويش است شاهي ميکند

برخاسته اند از سر مستي بارادت
زانروز که در ميکده عشق نشستند

از ذوق بلا نوش خرابات خرابند
در شوق بلي گوي مناجات الستند

هر دم از نور تجلي چهره ها افروختند
در سعادت بر سر عالم علم افراختند

تا ز اکسير سعادت مس خود را زر کنند
نقد دل در بوته سوداي او بگداختند

منزل ادناي ايشان قاب قوسين آمده
اسب همت را چو در ميدان وحدت تاختند

توانم در ره جانان بآساني سپردن جان
وليکن زيستن بي دوست بس دشوار ميآيد

براق همت عالي بتازيانه شوق
در آن فضا که بجز دوست نيست ميرانند

فتاده بي سر و پايند بر در دلدار
ولي بگاه روش سروران ميدانند

چو لوح عالم علوي قرارگاه شماست
در اين رصدگه خاکي چو مي برانگيزند

کسي که زد قدمي در ره وفاداري
بهر جفا و بهر جورش امتحان کردند

مس وجود دهي کيمياي عشق بري
بيا بگو که در اين ره که رازيان کردند

جمال دوست بر عارفان بود پيدا
اگر چه در نظر غافلان نهان کردند

خليل عشق مگر در دل حسين آمد
کز آتش دل او باغ و گلستان کردند

اسباب همه عيش در اين بزم مهياست
ارباب طرب خوشتر از اين بزم نيابند

آهسته رو اي عمر گرامي که به پيشت
عشاق تو در باختن جان بشتابند

گر تير بلا بارد و گر سنگ حوادث
مانند حسين از در تو روي نتابند

سهي و گل ز زمين ميدمد وليک دريغ
ز گلرخان سهي قد که در زمين رفتند

ميان باديه تو خفته اي و از هر سو
براي غارت عمر تو قاصدان در کار

وقوف در عرفات شريف عرفان کن
طواف کعبه حق از سر صفا بگذار

حسين چون سفر راه کعبه در پيش است
بهيچ يار مده خاطر و بهيچ ديار

چگونه ديده بدوزم ز منظرت که نديد
نظر نظير تو در کائنات يک منظور

بسته دام غم عشق بسي هست وليک
همچو من نيست در اين دام گرفتار دگر