ديوان اشعار منصور حلاج

رايض عشق چو بر دلدل دل زين ننهند
در فضاي جبروتش جولاني نرسد

تا تو پيدا نکني ذوق مقالات حسين
هيچ در گوش دلت راز نهاني نرسد

مردم ديده من درج پر از در دارد
همچو غواص که از بحر بدن باز آيد

دلم چو پاي ارادت نهاد در ره عشق
نخست دست تمنا ز مال و جاه کشيد

شکست لشکر صبر و گريخت شحنه عقل
چو در ديار دلم عشق تو سپاه کشيد

چه غم ز سرزنش يار و طعنه اغيار
مرا که سايه لطف تو در پناه کشيد

در چنان خلق که عشق تو دهد جلوه حسن
نشود محرم اگر روح امين خواهد بود

کمان گرفت و کمين کرد چشم شوخش باز
هزار فتنه و آشوب در کمين دارد

صبا رسيد در او بوي يار نيست چه سود
نسيم سنبل آن گلعذار نيست چه سود

منم که خاک شدم در ره وفاداري
ولي بخاک من او را گذار نيست چه سود

عشاق وفاپيشه اگر محرم مائيد
از خود بدر آئيد و در اين بزم درآئيد

تا نقش رخ دوست در آيينه به بينيد
زنگار خود از آينه دل بزدائيد

در کعبه دل عيد تجلي جمالت
ايقوم بحج رفته کجائيد کجائيد

سرگشته در آن باديه تا چند بپوئيد
معشوق همين جاست بيائيد بيائيد

ساختن بايد بسوز عشق آن ياري که او
کو بسوزد آشکارا در نهان ياري کند

گر بدست ديگران بنياد ما را بر کند
ني در آخر از طريق لطف غمخواري کند

نظر بشاهي هر دو جهان نيندازد
کسي که بر در او خويشتن گدا سازد

مراد خويش ز جانان کسي تواند يافت
که در طريق وفا جان خود فدا سازد

حسين را طرب و ساز و عيش در پيش است
نگار من چو بعشاق بينوا سازد

در هواي شکر کبک خرامي چه عجب
باز اگر طوطي طبعم بسخن بازآيد

بهيچ رو ز در او نميروم باري
گدا ملازم درگاه محتشم باشد

هر مرغ دلي کو بپرد از قفس تن
جز در خم زلف تواش آرام نباشد

بي يار در ديار دلم شحنه غمش
کرد آنچه پادشاه ولايت نميکند

اگر نه قصد هلاک منش بود در دل
چنين کرشمه کنان بر چکار ميگذرد

بجرم آنکه شبي آستان او بوسيد
حسين از در او شرمسار ميگذرد