ديوان اشعار منصور حلاج

بيا که طبع حسين از پي نثار آورد
از آن جواهر غيبي که در خزانه اوست

در اين ديار من از بهر يار معتکفم
وگرنه جان حسين اندرين ديار بسوخت

در گذشته ز سر هستي موهوم بصدق
همچو مستان رهش برگ عدم ساختني ست

چون بتدبير تو تقدير مبدل نشود
در بلا سوخته با حکم قدم ساختني ست

من حسينم ز در دوست مرانيد مرا
منزل سبط نبي بيت حرم ساختني ست

اگر برد سوي دارالقرار ما را دوست
دلم قرار نگيرد در او مگر با دوست

ز دوست ديده بينا بجوي تا بيني
که هست در همه کائنات پيدا دوست

سر در قدمت باختمي وقت قدومت
گر زانکه سري داشتمي لايق پايت

بقاي عمر در اين خاکدان فاني نيست
جهان پر از غم و اميد شادماني نيست

گل مراد از اين آب و گل چه ميجوئي
که در رياض جهان بوي کامراني نيست

دوام عيش و بقا ميوه ايست بس شيرين
ولي چه سود که در باغ زندگاني نيست

من و آهي و کنجي در فراقت
که بي تو غير آهم همنفس نيست

تا بقاي جاودان آرم بدست
در هواي دوست جان خواهم فشاند

چند از اين ناموس زين پس نقد عمر
جمله در پاي مغان خواهم فشاند

عقل بند راه شد از سوز عشق
آتشش در خان و مان خواهم فشاند

اين دولت آن عاشق کز روي سرافرازي
جان بر رخت افشاند سر در قدمت بازد

چو عاشقان حرم کعبه لقا جويند
قدم چو سست شود در رهش بسر پويند

براي غسل که در طوف کعبه مسکون است
وجود خويش بخوناب ديده ها شويند

چون نمي زيبد در اين گلزار خار همتم
آتشي از سينه افروزم بسوزم خار خود

با حريفان معربد در خرابات ازل
از شراب لايزالي جان ما مخمور بود

بود در طور فنا مست تجليها حسين
پيش از آندم که حکايات کليم و طور بود

شحنه عقل اگر سر بنهد بر در عشق
شحنه را دست ببنديد و بسلطان آريد

قطراتي که از آن بحر در اين ابر تن است
نوبهار است بدان بحر گهربار دهيد

چون فنا گشت در او هستي موهوم شما
از سر صدق بوحدت همه اقرار دهيد

صيد شاهين غمت تا نشود طاير جان
در هواي جبروتش طيراني نرسد